Was je maar hier

Ik mis Mhairi altijd, ze is altijd in mijn gedachten. Mensen denken vaak dat ik haar vooral mis in het zien opgroeien van Aiden, in het zien hoe het met haar ook had kunnen zijn. Deels gebeurd dat ook tijdens die momenten maar vaker denk ik ook gewoon aan haar dan dat ik haar aanwezigheid echt mis. Nu ik het opschrijf klinkt het een beetje gek maar ik zal het proberen uit te leggen. Mhairi heeft natuurlijk in mijn buik geleefd, ik mis haar in mijn buik, ik mis haar bewegingen, ik mis de zwangerschap, ik mis spulletjes voor haar kopen, ik mis de korte tijd dat ze in ons huis sliep, haar lichaampje in haar wiegje. Het moment dat ze stierf ben ik mij gaan inbeelden hoe het zou zijn als ze er wel zou zijn maar ik kan niet missen wat ik niet ken, ik kan het niet missen om haar in slaap te wiegen of haar handjes om mijn nek te voelen. Dus mijn dagen zijn vooral gevuld met haar naam die in mijn hoofd dwarrelt, haar foto’s bekijken die in huis hangen, haar knuffeltjes zien, mijn wekelijkse fietstochtjes naar haar grafje, een kaarsje hier, een verhaaltje over zusje tegen Aiden daar. Ik hoef haar eigenlijk niet eens te missen want alles wat ik doe daar betrek ik haar bij. Ik roer in mijn koffie met een lepel met haar naam, overal zie ik wel de letter M, mijn oorbellen,…Het zit hem in kleine details maar het zorgt ervoor dat ik haar eigenlijk altijd (voor mijn gevoel toch) bij me heb. Dat maakt het ”leefbaar”. Toch had ik het vanavond even heel moeilijk, het begon al in de vooravond. Aiden en ik gingen samen in bad, we hadden de grootste lol, het water vloog door de hele badkamer, we gierden het uit en opeens in een flits toen hij met z’n natte haartjes plat op zijn hoofdje me aankeek, voelde ik een steek. Heel even, nog korter dan een seconde zag ik haar. Heel even besefte ik dat hij haar had kunnen zijn. Ik liet het moment weer los en het was goed. Na het badderen hangt hij als een koala beertje aan me, hij knuffelt me, heeft me kusjes, het is zo een lief kind. We gaan gezellig samen op de bank zitten en sinds een paar dagen zit hij graag onder een warm dekentje. Ook Joost kwam erbij zitten, we deden het dekentje over ons hoofd en het leek of we in een tent zaten. Ons veilige plekje, Aiden genoot, hij knuffelde afwisselend mij en Joost en brabbelde wat verhalen. We zaten zo rustig heerlijk met elkaar te genieten en opeens waren daar de tranen. Nog nooit eerder heb ik haar zo gemist als in dit moment. Zoals ik een beetje heb proberen uitleggen, denk ik haar er gewoon altijd bij of ik betrek haar in momenten, dat maakt het makkelijker, minder pijnlijk. Maar deze pijn die ik voel, het is rauw en koud, dit moment, deze geborgenheid kan ik haar nooit geven. Dat is ons afgenomen, niet door het lot, niet omdat alles gebeurd  met een reden maar gewoon omdat het leven oneerlijk is…

Lieve Mhairi, met je kuiltje in je kin, je kleine krulhaartjes in je nek, je grote handjes en voetjes; Was je maar hier…

Advertisements

Nieuwe inzichten

Ik ben er nog niet uit of het een fase is maar tegenwoordig ben ik een stuk rustiger en daarmee bedoel ik dat ik niet de hele dag op men hoede ben. Niet de hele dag zin heb om me te verzetten over wat ons is overkomen. Ik ben niet de hele dag meer boos op gezinnen die ogenschijnlijk gelukkig zijn en ik stel me steeds minder de vraag waarom?Ik probeer me steeds meer bewust te zijn van mezelf en wat ik heb; mijn gezin, mijn familie, lieve vrienden en kennissen, het contact met lotgenoten. Ik kan zo genieten van die momenten. En tuurlijk heb ik nog vaak uitschieters, van wanhoop en verdriet maar dat hoort erbij en dat mag en zal er altijd bij horen.
Ik had na Mhairi haar overlijden de wens en de behoefte om de hele wereld te laten weten dat er zoiets bestaat als babysterfte. De zwangere moesten dit weten, de perfect gelukkige gezinnen met hun zweverige naïviteit moesten dit weten, iedereen hoorde tenminste 1 keer in z’n leven te praten over baby’s die stierven bij moeder in de buik of vlak na de geboorte of ver daarna. Ik wenste het taboe te doorbreken…. Inmiddels ben ik blij dat er al meer aandacht is, daar ben ik uiteraard niet zelf verantwoordelijk voor maar dat het er is stemt me gelukkig. En meer kan het (denk ik) ook niet worden…Ouders verliezen al honderden jaren hun kinderen, ik ben lid van besloten Facebook groepen die al jaren bestaan, heb ik daar zelf ooit heel bewust iets van geweten voor ik Mhairi verloor?

Alles is zo onzichtbaar tot het moment dat je het nodig hebt…
Ik zou het 3 jaar geleden beledigend hebben gevonden als iemand mijn blog niet zou lezen, of zou wegzappen bij een stuk over babysterfte. De brutaliteit ervan, met je levende kinderen is het minste wat je kunt doen is kijken hoe het ook kan. Maar ik moet eerlijk zijn, alles wat met de dood te maken heeft is eng en als je het leest of hoort grijpt het je aan, het is niet zozeer dat je het niet wil of dat je het niet erg vind wat een ander overkomt. Het is meer dat je er niet te lang over na wil denken, wat als het jou zou overkomen? Nee daar hoef je niet over na te denken. Ik merk zelf ook dat ik de laatste tijd vaker wegkijk, ik kan het ook niet allemaal handelen en dat wil niet zeggen dat ik het niet erg vind of egoïstisch ben. Eigenlijk is het gewoon goed zo, er is ook hier geen goed of fout en ik ben dankbaar voor dit inzicht.

12-08-14

Dinsdag 12-08-2014

Papa; ik word wakker, 8.00uur. Er hangt een waas over me. Zoals alle ochtenden ben ik eerder wakker en slaapt Kelly nog. Ik ga naast het bed staan, Kelly hoort me en kijkt naar me. Ik zeg dat ze nog even moet slapen. Kelly weet een vermoeide ja uit te spreken. Even is het stil. Dan trekt het duivelse, donkere, angstige gevoel ons lichaam weer in. Kelly hapt naar adem, de nachtmerrie is werkelijkheid. We vallen in elkaars armen en huilen. Het is dinsdag 12 augustus. Een dag nadat we hoorden over het overlijden van onze dochter en een dag voor de bevalling. Een bevalling…het is geen bevalling, het is een marteling. Deze tussendag wisselen Kelly en ik elkaar af. Onbewust vangen we elkaar op. Soms ben je er even. Kan je normaal praten en bewegen. Ben je wakker en onbewust van de waarheid. Deze tussendag stort ik nog twee keer in. Elke keer als ik haar kamer zie, haar spullen, zelfs de deur naar haar kamer. Kelly brengt me naar ons bed. Hier slaat de paniek toe. Ik krijg een mix van boosheid, angst, woede, hoop en verdriet. Ik pak Kelly haar buik. Ik probeer Mhairi te vinden, ik beweeg haar buik en wil haar reanimeren. Ik duw en duw, ik roep om een teken van leven. Een teken van leven wat nooit zal komen. Alle adrinaline van de `reanimatie` vloeit zo snel als deze kwam weer weg uit mijn lichaam. Ik verzak in tranen met mijn handen om Kelly haar buik. Mijn handen om het veilige nestje. Het nestje waar de beweging uit is verdwenen. Die middag willen we naar het centrum, om nog een klein jurkje voor haar te kopen voor straks en alvast een zwarte broek voor de begrafenis. Kelly haar ouders en zus gaan mee. We rijden als zombies naar het centrum. Dit was een slecht idee. Eenmaal in het centrum lopen we de H&M binnen en bij het zien van de kinderafdeling breken we. We kopen snel een zwarte broek voor Kelly en rekenen deze af. We zijn kapot, we kunnen niet meer lopen. We pakken elkaar stevig beet en lopen snel naar de auto. We rijden snel weg, richting huis en elke stap, oogwenk of gedachte brengt ons nergens. We blijven in de nachtmerrie zitten. we stoppen bij het bos. Daar lopen we vol ongeloof het pad af. Kelly haar New balance schoenen worden modderig, iets wat haar direct opvalt. Ze is en blijft een vrouw. We pakken losse takken van de grond en ze zitten onder de modder en al onze boosheid om de oneerlijkheid gooien we eruit. We slaan de taken kapot tegen de bomen, we huilen en praten met elkaar. Als we eenmaal thuis zijn, schrijf ik een gedicht over onze dochter.

 

11 augustus 2017

11 augustus 2017; ik heb Aiden vandaag op het kinderdagverblijf en Joost werkt een halve dag. Ik wil even alleen zijn, alleen met mijn gevoel en mijn verdriet. Voor ik weg fiets wil ik dit nog even schrijven….

3 jaar geleden, vandaag is het 3 jaar geleden dat Joost aan het werk ging, ik een leuke afspraak had gepland met een vriendin maar nog ‘even’ langs de verloskundige moest voor de 37 weken check-up. Dat ‘even’ werd het einde van het eerste deel van mijn leven. Vandaag is het 3 jaar geleden dat ik (wij) te horen kregen dat onze dochter was overleden in mijn buik. Joost heeft veel minder met deze dagen (heb ik al eens eerder geschreven) en hoewel ik probeer om dat ook te hebben, blijf ik dit lastig vinden. Ik loop al weer een tijdje met het gevoel van een strop om mijn keel en het liefst wil ik de hele dag huilen maar de tranen laten niet los. Herkenbaar?

Ik ging er beter over nadenken en voor mij is deze dag toch wel belangrijk, ik ben op zoek naar een soort herkansing. Alsof je ieder jaar in een tijdsmachine gaat staan terug naar 2014 en dat het dan anders loopt. Dat ik binnenloop bij de verloskundige, ze de check doet en ik weer vrolijk met een gezond meisje een leuke dag tegemoet ga. Er is niets in de hele wereld wat ik liever zou willen. Laatst las ik bij een lotgenoot een stukje dat ze soms het idee heeft dat iemand anders haar leven leeft en zij er naar kijkt als een soort film. Dat had ik in die eerste week vooral, ik denk dat ik daarom zo sterk was. Ik vind het lastig om deze dagen door te komen, hoewel het niet anders is dan anders voelt het wel zo. Gelukkig is Aiden er, het feit dat Mhairi een broertje heeft vult een groot deel van de leegte. Het vult niet haar plek maar het maakt ons gezin wel compleet.

Ik spring zo meteen weer op de fiets, net als 3 jaar terug, deze keer fiets ik naar haar grafje, ze krijgt nieuwe bloemen en een dikke kus! 3 jaar terug in mijn buik, nu voor altijd in mijn hart.

 

Ode aan opa

Mijn schoonvader, hij maakt inmiddels ook al 13 jaar deel uit van mijn leven, hij is mijn familie. Het is een grappige, lieve en vooral zorgzame man. Toen ik zwanger was van Mhairi zijn wij ook verhuisd, alleen was ons huis nog niet af toen ons oude huis al verkocht was. We mochten toen een paar weken bij mijn schoonvader Pim logeren. Hij heeft de zwangerschap dan ook heel intensief meegemaakt, alle spullen die we voor haar kochten zoals een badje, de kinderwagen, eerste kleertjes hadden allemaal al een plek bij Pim. Mhairi was zijn eerste kleinkind, een kleindochter, extra bijzonder omdat hij zelf drie zonen heeft gekregen. Het was een leuke tijd, Joost en ik waren zo gelukkig, ik was bezig met het afronden van mijn werk tot mijn verlof. Ons nieuwe huis was bijna klaar en tot die tijd bestonden onze avonden uit lekker eten met z’n allen en daarna heerlijk van de avondzon genieten bij Pim in de tuin. We kletsen veel over Mhairi, over hoe het straks allemaal zou zijn, dat het nu toch echt bijna zover was, over de bevalling en hoe ik daar best wel een beetje tegenop zag. Toen ik 35 weken zwanger was zijn we verhuisd en ik heb nog 2 weken onbezorgd kunnen relaxen in onze nieuwe woning. Tot het moment daar was, nou ja dat deel is een stukje geschiedenis.

Even terug over mijn schoonvader, hij was intens verdrietig toen Mhairi was overleden en in de periode erna vond ik het soms lastig om erover te praten en wist hij vaak de juiste dingen te zeggen of te doen waardoor het voor mij makkelijker was. Zo heeft hij kort na haar overlijden een gouden ketting laten maken met haar naam op. Mhairi haar naam heeft natuurlijk ook voor hem een dubbele betekenis, ze is vernoemd naar zijn mama, hoe mooi. Hij draagt haar naamketting altijd en ook in zijn huis heeft hij een fotolijstje met inmiddels vier kleinkinderen op volgorde van geboorte, daar zie ik altijd mijn 2 prachtige kinderen en dat Mhairi niet alleen verder leeft in ons leven is op deze manier extra duidelijk.

Dus toen ik laatst met hem stond te praten en mijn oog weer op haar naamketting viel vond ik het mooi om dit te benoemen in een blog; Bedankt om zo een fantastische opa te zijn voor onze kinderen!

Zelfs je naam is mooi

Een rouwende moeder haar hoofd is nooit leeg, het stoomt vol van gedachten. Gedachten aan haar kind dat ze zo mist, sombere en donkere gedachten maar ook mooie en trotse gedachten. Mijn hoofd lijkt soms te exploderen van gedachten. Het voelt soms alsof de leegte in mijn hart zich vermenigvuldigt in mijn hoofd. Ga eens mediteren, lees een leuk boek, kijk een leuke serie,… de lijst is eindeloos om je hoofd (te proberen) leeg maken. Ik moet zeggen dat een serie kijken vaak helend werkt maar ook lang niet altijd.

De laatste tijd kan ik me zo ontzettend druk maken over haar naam. We hebben toen samen haar naam zo zorgvuldig uitgekozen en hij is best wel uniek. Kijk als Mhairi haar naam Kelly was, dan was het anders geweest. Er zijn al veel Kelly’s en er zullen er ook nog veel volgen. Het zou een kwestie zijn van slikken en doorgaan. Nu voelt het anders. Hoewel haar naam in Schotland niet uniek is, daar komt hij namelijk regelmatig voor, is het hier anders. Ik ben bang dat iemand haar naam leest op mijn pagina of op Instagram en denkt; dat is leuk! En dan trots de naam meedeelt zonder er bij te vermelden dat hij gekozen is na het zien van de naam van een overleden kindje, klein luguber detail wat je liever weglaat in het prille babygeluk….Het lijkt me echt vreselijk om haar naam voorbij te zien komen. Een levend mensje, meisje met haar naam. Nee sorry, dat gun ik echt niemand! Aiden wel (maar dat is dan ook de enige), ik hoop dat Aiden het geluk mag hebben van een dochter op de wereld te zetten en wie weet kiest hij er dan voor om haar Mhairi te noemen, dat lijkt me nog een mooi idee…

Maar je leest het, rouwende moeders worden soms ook gek van alle gedachten en niet meer zo aardig. Ik had het er vorige week met een vriendin over, meer over pijn en ellende in het algemeen. Maar het is wel een beetje zo, als je iets vreselijk hebt meegemaakt dan verandert je leven. Je lichaam en geest moeten dusdanig veel overuren maken om jezelf iedere dag in het ‘normale’ leven te gooien dat dit je een beetje gek maakt.

Dus als je denkt; Hé wat schrijft zij daar voor onzin! Bedenk je dan dat ik ben bevallen van een overleden kind.

Laat gaan

Ik voel me opgejaagd, onrustig, leeg, verdrietig en toch slaag ik er in om het ver weg te stoppen, behalve voor Joost. Die stakker heeft deze week vakantie maar moeders heeft overal last van, oké vooral vandaag dan. Het is gewoon weer een beetje te veel geweest. Ik heb gemerkt dat ik vrij weinig prikkels kan verdragen en dan vooral de prikkels die me raken, de prikkels die mijn Mhairi snaar raken zorgen dat ik me verdrietig voel. Niemand kan me ontlasten van dat gevoel, het is iets wat ik zelf moet ondergaan.

Ik kan ieder moment tante worden; een meisje. Ja dat blijft pijn doen, dat blijft steken. We hadden dit weekend familie weekend, het was super gezellig maar het sloopt me ook, ook weer teveel indrukken. Mijn zwangere schoonzusje zien, de blije; oh, eindelijk een meisje! (heu? maar….jullie zijn toch niet vergeten dat ik ook een meisje heb?). Daarnaast miste ik niet alleen Mhairi maar ik zag het verdriet van Joost zijn tante. Vorig jaar is haar dochter overleden, Joost zijn nicht. Een lieve, prachtige vrouw die een zoon van (ik geloof 8) heeft moeten achterlaten. Dan zie ik die jongen en dan huilt mijn hart.

Afgelopen dinsdag had ik met een lieve lotgenote afgesproken. We hadden heerlijk gekletst en het hielp. Inmiddels ben ik druk in Anja haar boek; ‘lieve Boris’. Langs de ene kant schreeuwt mijn lijf; Laat gaan, kwel jezelf even niet meer dan nodig is. Leg dat boek aan de kant!  En wat kan het jou schelen dat er een meisje in de familie komt, laat gaan! Focus je even lekker op het nu, je bent vrij, je andere kind is blij en geniet! Gewoon heel even! Het lukte me tot op heden nog niet maar misschien omdat ik het nu heerlijk van me af schrijf wel, we gaan het zien….

Huilen terwijl je lacht

Ik heb het al vaker meegemaakt maar ik was er nog niet aan toe gekomen om het in een blog te verwoorden. Laatst lag ik een artikel over Suzan Hilhorst. Zij heeft niet 1 maar 2 kinderen verloren, daar heeft ze een boek over geschreven en in het artikel verteld ze hierover. Daar staat haar quote; ”Hoe harder je lacht, hoe meer het verdriet binnenkomt”. En precies dat, precies dat is wat ik al meerdere malen heb gevoeld.

Enige tijd terug ging ik met een vriendin naar de bios; Bridget jones Baby. Heel even had ik nog getwijfeld of ik überhaupt wel een zwangerschap van Bridget Jones aankon maar kom op als dit al niet kon. Van te voren zijn we toen nog wat gaan drinken en het was echt een heerlijke avond. De film was te hilarisch, ik heb heel hard gelachen. Op het einde van de film kwam het meest hilarische stuk (voor wie de film heeft gezien; dat stuk waar die twee mannen haar naar het ziekenhuis dragen over de brug en heerlijk met elkaar hierover kibbelen). De volledige zaal lag in een deuk, inclusief ik, ik moest zo hard lachen dat de tranen over mijn wangen rolden. En opeens is het voorbij, ik besefte dat ik al maanden, zo niet jaren niet meer zo heb gelachen en inmiddels lachte ik niet meer maar huilde ik, de tranen waren er al maar deze keer van verdriet. Het is moeilijk te omschrijven waarom het zo moeilijk is, waarom ‘en,en’ niet altijd een optie is. Lachen doen we allemaal, ik ook, zonder dat ik me constant afvraag waarom ik nog kan lachen. Maar zo diep, ongecontroleerd lachen zonder dat er verdriet op de loer ligt kan niet meer. Het is een soort knoop in je maag wat je voelt, een soort kortsluiting dat iets niet klopt; ”hoe harder je lacht, hoe meer het verdriet binnenkomt.”

Of laatst toen ik jarig was en Joost me meenam uit eten. We hadden die dag rustig gevierd met mijn ouders, Joost zijn vader en mijn kleine mannetje. Joost neemt me mee naar ons favoriete restaurant in Amsterdam. Ik maak me nog even mooi op en kijk uit naar onze date. We krijgen een heerlijk glaasje champagne en we proosten op mijn verjaardag. Ik wilde het net zeggen, ik wilde zeggen dat ik best gelukkig ben en daar is opeens dat akelige gevoel weer, ik zeg het toch maar meteen zijn daar weer de tranen. Het voelt zo verkeerd om uit te spreken dat ik blij ben terwijl zij er niet is, terwijl ik mijn liefste dochter heb moeten missen op mijn verjaardag. Toch heb ik de hele dag aan haar gedacht. Ik heb mijn tranen ingeslikt toen mijn vader perse een bos bloemen voor me wilde halen op mijn verjaardag, dat hoorde hij te doen voor zijn dochter, vond hij. Toen hij hem vol trots overhandigde kon ik me alleen maar afvragen of Joost dit ook later had gedaan voor Mhairi, ik weet wel zeker dat het antwoord daarop ja is. Maar het doet me pijn dat hij het nooit gaat kunnen doen. Ik heb haar kaars aangestoken in de tuin, zo was  ze er ook een beetje bij.

Dus ik voel me al lang niet meer schuldig als ik blij of gelukkig ben, het is alleen dat verdomde zinnetje wat klopt; ” hoe harder je lacht, hoe meer het verdriet binnenkomt”

Mooi weer spelen op Instagram

 

Voor het vlinderkindcafé had ik een blog geschreven, deze was speciaal voor die dag. Het was een exclusieve blog, eentje die ik eigenlijk alleen met lotgenoten kon delen. De volledige blog blijft dan ook in mijn eigen dagboek maar toch wil ik een deel van de blog wel delen. Een tijdje terug appte ik met een vriendin. Ik excuseerde mij dat ik niet de meest fantastische vriendin ben. Iets wat ik bij iedereen wel kan en moet doen. Het is namelijk zo, ik ben allang niet meer de vriendin die ik hoor te zijn, ik luister vaak maar half, stuur soms pas weken later wat terug op berichten, bel niet terug, vergeet verjaardagen en omdat we nu eenmaal vaak vrienden om ons heen hebben in de kinderfase, loop ik ook vaak ver weg van zwangerschappen. Ik gaf aan dat het niet altijd goed gaat met ons gaat maar we dat vaak verstoppen.

Haar reactie;
je zou het inderdaad niet zeggen dat jullie het af en toe wel lastig hebben! Altijd super gelukkige foto’s die ik spot op de sociale media!

In eerste instantie schrok ik wel van dit bericht maar het zette me wel met beide voeten op de grond. Ze bedoelde het niet kwetsend en ik waardeer dat ze het appte want dit is wel hoe de buitenwereld naar ons kijkt.

Daarnaast zit er wel een kern van waarheid in, tuurlijk laat ik online leuke foto’s zien maar dat doet toch iedereen? Niemand zet er een foto op; vandaag de hele dag gehuild, en dan een selfie met rode ogen.

Ik ben dol op Instagram, het is een soort wereld waarin het lijkt alsof iedereen blij en gelukkig is, een plek waar geen oorlogen en geen pijn is. Een plek waar (bijna) iedereen begrip heeft voor een ander. En is de foto net niet mooi genoeg? Gooien we er gewoon een filter over. Dus ja ik gooi veel op Instagram, de allerleukste dingen omdat ik ook gewoon bij die wereld wil horen waar het leuk en goed is. Ik wil ook een coole mama zijn. Een psycholoog zou er een mooi verhaal bij weten te draaien over het hoe en waarom ik het doe, Maar waarom mag iedereen mooi weer spelen op IG behalve de moeder die haar kind heeft verloren?

Ik plaats ook regelmatig foto’s die iets met Mhairi te maken hebben. Soms denk ik wel eens dat mensen daar ook een mening over hebben, ik hoor het namelijk soms bij lotgenoten. Sommige mensen oordelen over het benoemen van je overleden kind. Ik vraag me dan af of ze dat bij mij ook doen; moet ze weer een foto delen van Aiden bij het graf?

Ja dat moet! Mijn kind leeft namelijk verder in mijn leven! Aiden en Mhairi zijn mijn leven, ik zal haar er altijd bij betrekken en niet om zielig te doen of als schreeuw om aandacht. Nee integendeel, ik wil niet dat het zo wordt gezien.

Ik wil niet dat men zich afvraagt of ik nog iedere dag aan haar denk? Ik wil niet dat ze vergeten wordt en ik wil niet andere helpen herinneren dat ze bij ons hoort. Alles wat ik doe, alles wat ik leef is met haar in mijn hart en gedachten erbij.

Het kost me geen moeite, voor mij is het vanzelfsprekend, ze hoort erbij, niet meer en niet minder!

 

Kleine heldin

Soms gebeuren er dingen en die zijn dan te toevallig en bijzonder dat ik wel moet geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Zo heb ik een verhaal wat ik nog wil delen van een paar maanden terug….

Ik heb al jaren last van een spatader op mijn rechterbeen. De zwangerschappen hebben een soort beest gemaakt van de ader en buiten het feit dat het oerlelijk is doet het ook nog eens hartstikke veel pijn. Tijd om de steunkous vaarwel te zeggen en een behandeling te ondergaan. Er moet een stuk weg gelaserd worden en een deel gaan ze eruit trekken. Alleen al de uitleg over de ingreep maakt me misselijk. Ik besluit daarom om de volledige behandeling onder algehele narcose te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Hoewel ik dit de enige optie vond, zie ik als een berg tegen het ziekenhuisbezoek op, de operatieruimte, helemaal weg zijn en dan wakker worden in je eentje, nee als het kon dan deed ik het niet.  Joost brengt me die ochtend naar het ziekenhuis en Opa past op Aiden. In de ochtend maak ik nog snel een tas klaar om mee te nemen, ergens in het ochtendmoment kom ik tijdens het wisselen van tassen de foto van Mhairi tegen. Dit fotootje heb ik al sinds de eerste dagen van haar overlijden altijd ergens in mijn tas. Hij is Gescheurd, verfrommeld en vervaagd en hoewel ik zo een nieuwe foto kan afdrukken, blijf ik toch deze overal meenemen. Wat ik me nog kan herinneren van die ochtend is dat ik naar de foto heb gekeken en had besloten dat hij niet perse mee moest naar het ziekenhuis. Haar foto staat op mijn netvlies gebrand en mocht ik toch de behoefte voelen om een foto te bekijken dan kan ik altijd in mijn telefoon kijken. Ik stop de foto in een hoesje waar ik kaarten in bewaar en stop hem in een handtas, eentje die in eerste instantie niet mee zou gaan. Later die ochtend voor vertrek heb ik toch nog besloten om dat tasje in mijn tas te doen. Ik heb er op dat moment niet meer bij stil gestaan dat haar foto alsnog mee was richting het ziekenhuis.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen komt er een soort rust over me heen. Ik accepteer wat er gaat gebeuren en hou me voor dat ik het meeste rust bewaar als ik zelf ook gewoon rustig blijf. Het verplegend personeel is aardig en terwijl ik wacht tot ze me ophalen denk ik aan Mhairi. Als je onder narcose gaat dan val je in een soort diepe slaap, ik hoop dat ik haar tegenkom in een soort van droom, wat zou dat mooi zijn, ik hou vast aan dat moment. Ik word naar de OK gebracht en omdat iedereen zo aardig is, blijf ik nog steeds rustig. Droom maar over iets leuks hoor ik iemand zeggen. Ik noem Mhairi haar naam in gedachten en val glimlachend in slaap.

Ik ontwaak, ik zie mensen praten, ik zie aan de overkant nog iemand in een bed liggen, die slaapt nog. Vrijwel meteen word ik heel emotioneel, ik heb niet over Mhairi gedroomd, ik heb helemaal niks, ik was echt helemaal weg. De teleurstelling is groot en ik ben ontroostbaar. Een verpleegster merkt op dat ik wakker ben en probeert me te troosten; altijd even spannend, zegt ze. Dat is het niet, snik ik, ik had zo graag mijn dochter terug willen zien, heel even maar, heel even haar weer voelen, knuffelen en vertellen hoeveel ik van haar hou.

De verpleegkundige heeft me rustig gekregen en ik word naar mijn kamer gebracht waar ik vervolgens de hele middag de narcose eruit slaap. Voor ik het weet komen Joost en Aiden mij ophalen, met een grote ballon en een rolstoel. Ik pak mijn tas en spullen mee, ik heb eigenlijk mijn tas ook niet aangeraakt verder, ik had een boek mee maar aangezien ik de hele tijd heb geslapen ook niet nodig gehad. Ik zwaai naar de verpleegkundige die heel druk in de weer is en Joost rolt me de afdeling af. Aiden zit bij mij op schoot, wat ben ik toch gezegend met dit kleine ventje. Ik wacht met Aiden in mijn rolstoel en Joost haalt de auto op.

Iemand tikt me op mijn schouder het is de verpleegkundige; ik vond deze tussen je lakens, ik heb je dossier gelezen, ik kan me voorstellen dat deze heel dierbaar is. Ze overhandigd mij de foto van Mhairi en gaat snel weer weg. Ik blijf verwonderd achter, hoe is haar foto die in een tas in een tas zat (notabene een tas waar ik de hele dag niks mee heb gedaan) tussen mijn lakens terechtgekomen? Dit kan niet anders dan een teken zijn van Mhairi, geen idee hoe ze het heeft gedaan maar het is gebeurd. Ze wil mij laten weten dat ook al heb ik haar niet gezien in mijn dromen, ze was er de hele dag en meer nog, ze is altijd bij mij.

Kleine heldin, wat hou ik van jou x