Strijd

Ongeveer 2 jaar en 9 maanden geleden dat je ons moest verlaten, bijna 3 jaar….Je was anders bijna 3 jaar.

Mijn kleine meisje…

vorige week was ik op de verjaardag van een meisje van 3, ons buurmeisje. Ik zie haar 3 jaar geleden nog in haar maxi-cosi liggen toen we allen aan het klussen waren. Zo klein was ze, 3 maanden oud, en jij zat nog veilig in mama’s buik. Jij had nog ongeveer 4 weken tot je uitgerekende datum. Tot een week later, je 3 weken voor je uitgerekende datum plots kwam te overlijden.

Eigenlijk heb ik nooit naar mijn buurmeisje gekeken met het idee dat zij ongeveer Mhairi haar leeftijd, haar lengte en haar ontwikkeling heeft, alleen vorige week dan. Pijn en verdriet ligt soms op de loer op momenten dat je het niet verwacht. We waren uitgenodigd op de verjaardag en het was gezellig druk. Er was een springkasteel en Aiden had de tijd van zijn leven. Er liepen veel kleine, lieve meisjes rond en K3 speelt luid in de woonkamer. Aiden vind dansen geweldig dus gaat heel gezellig tussen de meiden staan en wil samen met mij dansen. Na een dansje wil hij weer verder spelen en zie ik mijn buurmeisje in haar K3 jurkje heerlijk meezingen en dansen. Één seconde, ik heb slechts deze éne seconde nodig om weer even heel hard te vallen. Als alles nou gewoon goed was gegaan?  Als ze gewoon iets eerder was geboren? of als ze gewoon niet dood was gegaan dan had ze naast haar gestaan, zingend en dansend in haar eigen K3 jurkje.

Mijn tranen slik ik in. Ze is  nu eenmaal wel dood en er zijn echt momenten dat ik het feit dat ze dood is naast me kan of moet neerleggen om door te gaan, om door te leven, om te genieten. En dat lukt ook vaak heel aardig maar de momenten wanneer het niet lukt, zijn nog even pijnlijk, even rauw misschien soms nog wel rauwer dan de allereerste dagen. De wanhoop, de onmacht over iets wat je overkomt zonder waarschuwing dat is ondragelijk. Nog steeds vind ik het moeilijk om vrouwen zwanger te zien, om te horen dat een kindje gezond is geboren, nog steeds gun ik het niemand maar ook zo mezelf niet.

Het gemis, het dagelijkse gemis in alles wat je doet, in alles wat je zegt, in alles wat je beweegt, het is er gewoon altijd, altijd. En je kunt aan geen mens uitleggen hoe vermoeiend het is om dat gemis met je mee te dragen. Om te lachen, om jezelf te zien lachen maar ook altijd van binnen te huilen. Om nooit die rust te vinden in je leven, altijd op zoek naar iets wat de leegte eventjes zou kunnen vullen. Om iedere dag te hopen dat je alles hebt gedroomd, dat het geen waar is, dat het niet zo is. Maar iedere dag weer die teleurstelling en die strijd.

Bijna 3 jaar, bijna, de pijn van het er bijna zijn…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s