Kleine heldin

Soms gebeuren er dingen en die zijn dan te toevallig en bijzonder dat ik wel moet geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Zo heb ik een verhaal wat ik nog wil delen van een paar maanden terug….

Ik heb al jaren last van een spatader op mijn rechterbeen. De zwangerschappen hebben een soort beest gemaakt van de ader en buiten het feit dat het oerlelijk is doet het ook nog eens hartstikke veel pijn. Tijd om de steunkous vaarwel te zeggen en een behandeling te ondergaan. Er moet een stuk weg gelaserd worden en een deel gaan ze eruit trekken. Alleen al de uitleg over de ingreep maakt me misselijk. Ik besluit daarom om de volledige behandeling onder algehele narcose te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Hoewel ik dit de enige optie vond, zie ik als een berg tegen het ziekenhuisbezoek op, de operatieruimte, helemaal weg zijn en dan wakker worden in je eentje, nee als het kon dan deed ik het niet.  Joost brengt me die ochtend naar het ziekenhuis en Opa past op Aiden. In de ochtend maak ik nog snel een tas klaar om mee te nemen, ergens in het ochtendmoment kom ik tijdens het wisselen van tassen de foto van Mhairi tegen. Dit fotootje heb ik al sinds de eerste dagen van haar overlijden altijd ergens in mijn tas. Hij is Gescheurd, verfrommeld en vervaagd en hoewel ik zo een nieuwe foto kan afdrukken, blijf ik toch deze overal meenemen. Wat ik me nog kan herinneren van die ochtend is dat ik naar de foto heb gekeken en had besloten dat hij niet perse mee moest naar het ziekenhuis. Haar foto staat op mijn netvlies gebrand en mocht ik toch de behoefte voelen om een foto te bekijken dan kan ik altijd in mijn telefoon kijken. Ik stop de foto in een hoesje waar ik kaarten in bewaar en stop hem in een handtas, eentje die in eerste instantie niet mee zou gaan. Later die ochtend voor vertrek heb ik toch nog besloten om dat tasje in mijn tas te doen. Ik heb er op dat moment niet meer bij stil gestaan dat haar foto alsnog mee was richting het ziekenhuis.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen komt er een soort rust over me heen. Ik accepteer wat er gaat gebeuren en hou me voor dat ik het meeste rust bewaar als ik zelf ook gewoon rustig blijf. Het verplegend personeel is aardig en terwijl ik wacht tot ze me ophalen denk ik aan Mhairi. Als je onder narcose gaat dan val je in een soort diepe slaap, ik hoop dat ik haar tegenkom in een soort van droom, wat zou dat mooi zijn, ik hou vast aan dat moment. Ik word naar de OK gebracht en omdat iedereen zo aardig is, blijf ik nog steeds rustig. Droom maar over iets leuks hoor ik iemand zeggen. Ik noem Mhairi haar naam in gedachten en val glimlachend in slaap.

Ik ontwaak, ik zie mensen praten, ik zie aan de overkant nog iemand in een bed liggen, die slaapt nog. Vrijwel meteen word ik heel emotioneel, ik heb niet over Mhairi gedroomd, ik heb helemaal niks, ik was echt helemaal weg. De teleurstelling is groot en ik ben ontroostbaar. Een verpleegster merkt op dat ik wakker ben en probeert me te troosten; altijd even spannend, zegt ze. Dat is het niet, snik ik, ik had zo graag mijn dochter terug willen zien, heel even maar, heel even haar weer voelen, knuffelen en vertellen hoeveel ik van haar hou.

De verpleegkundige heeft me rustig gekregen en ik word naar mijn kamer gebracht waar ik vervolgens de hele middag de narcose eruit slaap. Voor ik het weet komen Joost en Aiden mij ophalen, met een grote ballon en een rolstoel. Ik pak mijn tas en spullen mee, ik heb eigenlijk mijn tas ook niet aangeraakt verder, ik had een boek mee maar aangezien ik de hele tijd heb geslapen ook niet nodig gehad. Ik zwaai naar de verpleegkundige die heel druk in de weer is en Joost rolt me de afdeling af. Aiden zit bij mij op schoot, wat ben ik toch gezegend met dit kleine ventje. Ik wacht met Aiden in mijn rolstoel en Joost haalt de auto op.

Iemand tikt me op mijn schouder het is de verpleegkundige; ik vond deze tussen je lakens, ik heb je dossier gelezen, ik kan me voorstellen dat deze heel dierbaar is. Ze overhandigd mij de foto van Mhairi en gaat snel weer weg. Ik blijf verwonderd achter, hoe is haar foto die in een tas in een tas zat (notabene een tas waar ik de hele dag niks mee heb gedaan) tussen mijn lakens terechtgekomen? Dit kan niet anders dan een teken zijn van Mhairi, geen idee hoe ze het heeft gedaan maar het is gebeurd. Ze wil mij laten weten dat ook al heb ik haar niet gezien in mijn dromen, ze was er de hele dag en meer nog, ze is altijd bij mij.

Kleine heldin, wat hou ik van jou x

Advertisements

One thought on “Kleine heldin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s