Mooi weer spelen op Instagram

 

Voor het vlinderkindcafé had ik een blog geschreven, deze was speciaal voor die dag. Het was een exclusieve blog, eentje die ik eigenlijk alleen met lotgenoten kon delen. De volledige blog blijft dan ook in mijn eigen dagboek maar toch wil ik een deel van de blog wel delen. Een tijdje terug appte ik met een vriendin. Ik excuseerde mij dat ik niet de meest fantastische vriendin ben. Iets wat ik bij iedereen wel kan en moet doen. Het is namelijk zo, ik ben allang niet meer de vriendin die ik hoor te zijn, ik luister vaak maar half, stuur soms pas weken later wat terug op berichten, bel niet terug, vergeet verjaardagen en omdat we nu eenmaal vaak vrienden om ons heen hebben in de kinderfase, loop ik ook vaak ver weg van zwangerschappen. Ik gaf aan dat het niet altijd goed gaat met ons gaat maar we dat vaak verstoppen.

Haar reactie;
je zou het inderdaad niet zeggen dat jullie het af en toe wel lastig hebben! Altijd super gelukkige foto’s die ik spot op de sociale media!

In eerste instantie schrok ik wel van dit bericht maar het zette me wel met beide voeten op de grond. Ze bedoelde het niet kwetsend en ik waardeer dat ze het appte want dit is wel hoe de buitenwereld naar ons kijkt.

Daarnaast zit er wel een kern van waarheid in, tuurlijk laat ik online leuke foto’s zien maar dat doet toch iedereen? Niemand zet er een foto op; vandaag de hele dag gehuild, en dan een selfie met rode ogen.

Ik ben dol op Instagram, het is een soort wereld waarin het lijkt alsof iedereen blij en gelukkig is, een plek waar geen oorlogen en geen pijn is. Een plek waar (bijna) iedereen begrip heeft voor een ander. En is de foto net niet mooi genoeg? Gooien we er gewoon een filter over. Dus ja ik gooi veel op Instagram, de allerleukste dingen omdat ik ook gewoon bij die wereld wil horen waar het leuk en goed is. Ik wil ook een coole mama zijn. Een psycholoog zou er een mooi verhaal bij weten te draaien over het hoe en waarom ik het doe, Maar waarom mag iedereen mooi weer spelen op IG behalve de moeder die haar kind heeft verloren?

Ik plaats ook regelmatig foto’s die iets met Mhairi te maken hebben. Soms denk ik wel eens dat mensen daar ook een mening over hebben, ik hoor het namelijk soms bij lotgenoten. Sommige mensen oordelen over het benoemen van je overleden kind. Ik vraag me dan af of ze dat bij mij ook doen; moet ze weer een foto delen van Aiden bij het graf?

Ja dat moet! Mijn kind leeft namelijk verder in mijn leven! Aiden en Mhairi zijn mijn leven, ik zal haar er altijd bij betrekken en niet om zielig te doen of als schreeuw om aandacht. Nee integendeel, ik wil niet dat het zo wordt gezien.

Ik wil niet dat men zich afvraagt of ik nog iedere dag aan haar denk? Ik wil niet dat ze vergeten wordt en ik wil niet andere helpen herinneren dat ze bij ons hoort. Alles wat ik doe, alles wat ik leef is met haar in mijn hart en gedachten erbij.

Het kost me geen moeite, voor mij is het vanzelfsprekend, ze hoort erbij, niet meer en niet minder!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s