11 augustus 2017

11 augustus 2017; ik heb Aiden vandaag op het kinderdagverblijf en Joost werkt een halve dag. Ik wil even alleen zijn, alleen met mijn gevoel en mijn verdriet. Voor ik weg fiets wil ik dit nog even schrijven….

3 jaar geleden, vandaag is het 3 jaar geleden dat Joost aan het werk ging, ik een leuke afspraak had gepland met een vriendin maar nog ‘even’ langs de verloskundige moest voor de 37 weken check-up. Dat ‘even’ werd het einde van het eerste deel van mijn leven. Vandaag is het 3 jaar geleden dat ik (wij) te horen kregen dat onze dochter was overleden in mijn buik. Joost heeft veel minder met deze dagen (heb ik al eens eerder geschreven) en hoewel ik probeer om dat ook te hebben, blijf ik dit lastig vinden. Ik loop al weer een tijdje met het gevoel van een strop om mijn keel en het liefst wil ik de hele dag huilen maar de tranen laten niet los. Herkenbaar?

Ik ging er beter over nadenken en voor mij is deze dag toch wel belangrijk, ik ben op zoek naar een soort herkansing. Alsof je ieder jaar in een tijdsmachine gaat staan terug naar 2014 en dat het dan anders loopt. Dat ik binnenloop bij de verloskundige, ze de check doet en ik weer vrolijk met een gezond meisje een leuke dag tegemoet ga. Er is niets in de hele wereld wat ik liever zou willen. Laatst las ik bij een lotgenoot een stukje dat ze soms het idee heeft dat iemand anders haar leven leeft en zij er naar kijkt als een soort film. Dat had ik in die eerste week vooral, ik denk dat ik daarom zo sterk was. Ik vind het lastig om deze dagen door te komen, hoewel het niet anders is dan anders voelt het wel zo. Gelukkig is Aiden er, het feit dat Mhairi een broertje heeft vult een groot deel van de leegte. Het vult niet haar plek maar het maakt ons gezin wel compleet.

Ik spring zo meteen weer op de fiets, net als 3 jaar terug, deze keer fiets ik naar haar grafje, ze krijgt nieuwe bloemen en een dikke kus! 3 jaar terug in mijn buik, nu voor altijd in mijn hart.

 

Advertisements

2 thoughts on “11 augustus 2017

  1. Al een tijdje volg ik jouw blog. Het viel me meteen op dat ook voor jullie 11 en 14 augustus van enorme betekenis zijn. En het stelt met ook gerust om te lezen dat dit jaar na jaar zo blijft. Mijn zoontje Idas* stierf op 11/08/’16 en werd geboren op 14/08/’16. Wij ervaren het nu voor de eerste keer. Ik wil jullie veel moed toe sturen deze dagen en voor Mhairi horen daar drie zoete verjaardagszoenen bij, boven de wolken is het feest… XXX

    Like

    • Dag lieve mama,

      Wat bijzonder dat onze datums ook jullie datums zijn. Wat fijn dat je meeleest en hopelijk steun en herkenning haalt uit de blog. Morgen komt er weer eentje online.
      Ik wens jullie ook heel veel sterkte de komende dagen, ik vond het eerste jaar vooral de weken ervoor het lastigst en de dagen zelf wel meevallen. Vorig jaar was het ondanks dat het verdrietig was toch wel ok. En nu ervaar ik het weer heftiger…Het zal altijd wel een strijd blijven ❤️

      Sterkte en liefs xxx

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s