12-08-14

Dinsdag 12-08-2014

Papa; ik word wakker, 8.00uur. Er hangt een waas over me. Zoals alle ochtenden ben ik eerder wakker en slaapt Kelly nog. Ik ga naast het bed staan, Kelly hoort me en kijkt naar me. Ik zeg dat ze nog even moet slapen. Kelly weet een vermoeide ja uit te spreken. Even is het stil. Dan trekt het duivelse, donkere, angstige gevoel ons lichaam weer in. Kelly hapt naar adem, de nachtmerrie is werkelijkheid. We vallen in elkaars armen en huilen. Het is dinsdag 12 augustus. Een dag nadat we hoorden over het overlijden van onze dochter en een dag voor de bevalling. Een bevalling…het is geen bevalling, het is een marteling. Deze tussendag wisselen Kelly en ik elkaar af. Onbewust vangen we elkaar op. Soms ben je er even. Kan je normaal praten en bewegen. Ben je wakker en onbewust van de waarheid. Deze tussendag stort ik nog twee keer in. Elke keer als ik haar kamer zie, haar spullen, zelfs de deur naar haar kamer. Kelly brengt me naar ons bed. Hier slaat de paniek toe. Ik krijg een mix van boosheid, angst, woede, hoop en verdriet. Ik pak Kelly haar buik. Ik probeer Mhairi te vinden, ik beweeg haar buik en wil haar reanimeren. Ik duw en duw, ik roep om een teken van leven. Een teken van leven wat nooit zal komen. Alle adrinaline van de `reanimatie` vloeit zo snel als deze kwam weer weg uit mijn lichaam. Ik verzak in tranen met mijn handen om Kelly haar buik. Mijn handen om het veilige nestje. Het nestje waar de beweging uit is verdwenen. Die middag willen we naar het centrum, om nog een klein jurkje voor haar te kopen voor straks en alvast een zwarte broek voor de begrafenis. Kelly haar ouders en zus gaan mee. We rijden als zombies naar het centrum. Dit was een slecht idee. Eenmaal in het centrum lopen we de H&M binnen en bij het zien van de kinderafdeling breken we. We kopen snel een zwarte broek voor Kelly en rekenen deze af. We zijn kapot, we kunnen niet meer lopen. We pakken elkaar stevig beet en lopen snel naar de auto. We rijden snel weg, richting huis en elke stap, oogwenk of gedachte brengt ons nergens. We blijven in de nachtmerrie zitten. we stoppen bij het bos. Daar lopen we vol ongeloof het pad af. Kelly haar New balance schoenen worden modderig, iets wat haar direct opvalt. Ze is en blijft een vrouw. We pakken losse takken van de grond en ze zitten onder de modder en al onze boosheid om de oneerlijkheid gooien we eruit. We slaan de taken kapot tegen de bomen, we huilen en praten met elkaar. Als we eenmaal thuis zijn, schrijf ik een gedicht over onze dochter.

 

Advertisements

One thought on “12-08-14

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s