Welkom lieve Ragnar

Inmiddels zijn we al bijna 2,5 week verder, 2 juni 2018 is onze zoon Ragnar geboren. Ik deel vandaag mijn verhaal. Mijn zorgen en twijfels in de laatste week en mijn bevallingsverhaal.

Zoals de meeste wel weten hadden we er bewust voor gekozen om ons niet te laten inleiden bij 37 weken. Ik had al geschreven dat ik dat best wel spannend vond. Stel dat er wat mis zou gaan dan zou ik het mezelf nooit kunnen vergeven. Maar hoewel het medisch verantwoord was om hem te laten halen, gingen we alsnog over de 37 weken heen. Hoewel ik het heel spannend vond, bleef ik ook ‘relatief’ rustig. Ik bleef goed de bewegingen van de kleine man in de gaten houden en hoopte gewoon iedere dag dat hij spontaan zou komen.

Joost en ik hadden maanden geleden al afgesproken dat we niet over de 39 weken zouden gaan. Joost was nog heel druk met het afronden van zijn werk maar ik werd met de minuut onrustiger. Ik hoopte op een spontane bevalling zonder inleiden maar nu de 39 weken in het zicht kwam en de kleine nog heerlijk leek te zitten, begon ik aan alles te twijfelen. Zullen we dan toch wachten? Maar dan niet langer dan 40 weken… Twijfel, twijfel.

Op maandag 28 mei krijgt Aiden een pittige driftbui waarbij ik hem optil om hem rustig te krijgen (STOM!), het uur wat daarop volgt, krijg ik harde buiken en voel ik de baby eigenlijk niet. Ik besluit dan ook om meteen het ziekenhuis te bellen en ik kan meteen terecht. Mijn zorg was voor niks geweest maar de gynaecoloog wees me erop dat ik had gezegd om te wachten met inleiden zolang alles goed voelt. Dit was de tweede keer in 1 week dat ik voor een extra controle ging. Wellicht was het een idee om toch de inleiding eerder te laten gebeuren. Stof om over na te denken… 2 dagen later, op woensdag 30 mei hebben we weer een afspraak, dit keer om de mogelijke inleiding te bespreken. De echo laat een perfect gelukkig baby’tje in mijn buik zien; mooie hartslag en genoeg vruchtwater. Terwijl mijn gedachten alle kanten op gaan, hoor ik de verloskundige zeggen; als jullie willen mogen jullie vrijdag om 17 u komen voor opname en kunnen we je zaterdagochtend inleiden. Ze ziet onze twijfel en we bespreken ons gevoel uitgebreid. We besluiten de afspraak in te plannen en er thuis over na te denken, we kunnen ieder moment anders beslissen. Uiteraard blijf ik nog steeds hopen dat meneer zelf komt.

Na wikken en wegen is de kogel door de kerk, vrijdagmiddag vertrek ik met een goed gevoel richting het ziekenhuis. Ze plaatsen een ballon en ik blijf die nacht daar slapen. Joost en Aiden blijven nog een tijdje bij me in het ziekenhuis. Ook mijn ouders die er zijn om voor Aiden te zorgen, komen nog even langs. Ik slaap die nacht niet heel goed maar al bij al toch wat geslapen. Om 06.30 u halen ze de ballon eruit, is Joost gearriveerd en verhuis ik naar de verloskamer, kamer 14, 14 augustus is Mhairi geboren, is er toch voor ons weer een beetje bij. Daar waar ik de laatste weken ontzettend tegenop zag terwijl Joost heel rustig bleef, zijn de rollen omgedraaid. Ik heb mezelf voorgenomen om rustig te blijven en wonder boven wonder lukt het ook nog. Joost trippelt heen en weer en vind het reuze spannend. We lachen wat af met elkaar, nog een paar uur en ons ventje is er.

Om 07.30 u komen ze mijn vliezen breken en we kiezen er voor om een uurtje te wachten en te kijken wat mijn lichaam doet. Er gebeurd niks dus om 08.30 u worden de weeën opwekkend aangesloten. Vrijwel meteen volgen de weeën zich in een snel tempo op, ik blijf rustig en ik puf alles ‘lekker’ weg. Terwijl het wel zwaarder begint te worden besluit ik voor de laatste bevalling ”de douche” in te gaan. Vorige bevalling probeerden ze mij die douche ook aan te smeren maar ik dacht; flikker op met die douche! Deze keer blijf ik zo rustig dat ik het wel aandurf en ik moet zeggen, niks mis mee althans tussen de weeën door dan. We zijn ruim 2 uur verder en ik merk dat ik het wel echt zwaar begin te vinden. Wie hou ik ook voor de gek, kom maar op met die morfine pomp! De weeën die daarop volgen zijn bijna niet meer weg te puffen (althans zo voelt het). Ondertussen is de verpleegkundige mijn pompje aan het regelen. De wee die daarop volgt is zo intens dat ik niet weet waar ik het moet zoeken en ik ren naar de verpleegkundige met ogen die smeken; help mij! Ze rent vervolgens de kamer uit en komt terug met de tafel waar ze de baby na de geboorte op controleren. Ik hoor haar de Gynaecoloog bellen en die staat ook meteen in de kamer. Ik krijg het pompje (gelukkig) wel nog aangesloten en als ik eenmaal druk hoop ik op extreme verlichting….NOT! Ik voel de nieuwe wee opkomen en shit (voor de mannelijke lezer; stop hier en sla de volgende zin even over) ik moet poepen en plassen tegelijk als ik niet uitkijk! Dit zijn persweeën!!! Hallo ik heb persweeën, het lijkt onwaarschijnlijk voor de co-assistent die heeft plaats genomen om mij in de gaten te houden. Ho, daar is er weer één….15 minuten later (3 keer op dat pompje kunnen drukken) komen ze met man en macht binnen; de verpleegkundige, de gynaecoloog en een verloskundige. Ze zetten mijn pompje uit en ik ben een beetje wazig en in de war. Ze staan daar maar, naar me te kijken. Ik roep ze toe of er misschien ook iemand kan checken hoeveel ontsluiting ik heb (want hallo, wat is hier nu eigenlijk de bedoeling?). Oh dat hoeft niet, zegt de verloskundige. We zien zijn hoofdje al, doe maar wat je moet doen….

De 8 minuten (die wel 8 uur leken) die daarop volgen zijn niet bepaald leuk. Ik weet namelijk echt even niet meer wat te doen. Mijn lijf wil alleen maar persen terwijl ik op weeën moet wachten. Iedereen probeert me rustig te houden, het zweet breekt me uit en mijn mond is kurk maar dan ook kurkdroog. En daar komt het moment dat je wil persen maar niet mag, mijn been trilt als een bezetene en ik zit op het randje van mezelf volledig te laten uitscheuren om van de ellende af te zijn maar ik hou moedig vol. En dan is daar het moment, voor de derde en allerlaatste keer komt er een mensje uit mijn lichaam. Wat is hij prachtig! Ik huil, ik lach en ik ben blij.

Mijn 3 kindjes; Mhairi, Aiden en Ragnar – mijn gezin is compleet.

Advertisements

Zwangerschapsupdate

Een mijlpaal

Mhairi overleed met precies 37 weken in mijn buik. Afgelopen vrijdag heb ik de 37 weken aangetikt. Een bijzonder moment. Hoewel we de bevalling van Aiden hebben laten inleiden bij 37 weken, besloten we al vrij vroeg om deze jongen op zijn eigen moment te laten komen. Althans niet met 37 weken maar ik wacht ook niet tot 40 weken. Ik vind het persoonlijk al een hele prestatie, zelfs mijn gynaecoloog heeft me even aangekeken van; are you sure?

Heel eerlijk? Hoewel het de natuurlijke weg is voelt het bijna als Russische roulette. Alsof ik nu een heel groot risico neem door hem te laten zitten. Het maakt me sinds vrijdag nog oplettender, ik moet en zal dit kind bewaken. Het breng me tegelijk ook weer terug bij Mhairi. Hoe kon ik blind vertrouwen op dat stomme zinnetje; baby’s worden naar het einde toe rustiger…. Ik merk nu namelijk geen verschil. Deze jongen is nog net zo beweeglijk als een paar weken terug. Wat als? Is een gepasseerd station. Ik zal de tijd nooit terug kunnen draaien en wat mijn actie ook was geweest bij haar minder voelen, wellicht was de uitkomst toch hetzelfde gebleven.

Aankomende week heb ik 2 controles en ik mag bij ieder moment van angst of twijfel bij het ziekenhuis aankloppen. Dat sleept me nu door de dagen maar laten we zeggen dat ik stiekem hoop dat meneer zichzelf vandaag of morgen al gaat melden.

Ik hou jullie op de hoogte, Liefs Kelly

Soms kun je beter zwijgen

Herken je dat gevoel dat iemand zoveel tegen je aan praat en dat het je zo hard kwetst dat het enige wat je wil doen is, die persoon toeschreeuwen of hij alsjeblief wil ophouden en wil oprotten?! Maar in werkelijkheid sta je als een mak schaap wat onnozel voor je uit te kijken met een glimlach op je gezicht?

Het overkomt me niet vaak maar toch is het me al meer dan eens overkomen. Het begon toen ik net weer aan het werk ging. Ik werkte voor een merk binnen de V&D, ik deed meerdere filialen en onderhield ook contact met sommige V&D medewerkers. Omdat ik niet direct met ze werkte wist ik niet in hoeverre ze op de hoogte waren dat Mhairi was overleden dus ik vond de drempel om weer aan het werk te gaan des te groter. Eenmaal op mijn eerste dag ging het ‘redelijk’ goed. Ik vergat nog wat af te geven bij de kassa en daar stond een van de V&D medewerkers, een jongen van een jaar of 23. Altijd in voor een grapje, hij was vrolijk toen hij mij zag; Ah je bent er weer! Het lang geleden blablabla werkriedeltje werd in gang gezet, geen vuiltje aan de lucht TOT hij zegt; hoe is het met de kleine? Ik kijk hem verschrikt aan, ik slik en heb zelfs medelijden met hem omdat ik hem zo ga vertellen wat er is gebeurd. Oei, jij weet het niet, zeg ik. Zonder te blozen kijkt hij mij verstrooid aan; ohja, dat weet ik wel! Stom maar hé volgende keer meer geluk, ander en beter!! Nog voor ik überhaupt wat kan zeggen loopt hij nonchalant bij me weg. Verbouwereerd loop ik naar achteren waar ik even alleen ben om dit gesprek te verwerken. Ander en beter? Serieus? Van deze jongen mag en kan ik niks meer verwachten maar toch zal het mij altijd bijblijven. Een eerste staaltje dommigheid.

Een tijdje terug in België stond ik op een rommelmarkt met spulletjes van Aiden. Een aardige vrouw met een zoontje van een paar jaar jonger kocht wat van Aiden zijn kleren. Als ik nog kleren had kon ik contact met haar opnemen. Zo gezegd zo gedaan, 3 volle dozen gevuld bel ik haar op. Vrijwel meteen komt ze langs, ook haar man is mee. Omdat ik het een beetje als een goed doel zie, neemt ze de mooiste spullen mee voor slechts 1 of 2 euro per stuk. Ondertussen praat haar man mijn moeder de oren van de kop. Als ze bijna op het punt staan om te vertrekken verteld de vrouw dat ze nog 2 kinderen hebben, nog een zoon en een dochter van 14. Jij hebt ook nog kinderen toch? Vraagt ze. Ik antwoord; ja een dochter maar die is overleden. Vol trots neemt mijn moeder het gesprek over; kijk dit is haar mooie dochter en ze wijst naar de foto die in de woonkamer bij mijn ouders hangt. De vrouw kijkt me vol medeleven aan en opeens begint de man een waterval aan woorden te produceren. Over dat hun dochter ook op het randje heeft gelegen want ze was veel te vroeg geboren, ze woog maar 2500 gram, oh wat was ze klein en wat had hij het zwaar gehad. Iedere dag (wel 3 weken lang!) naar het ziekenhuis op en neer. Maar nu? ja nu had hij toch een fantastische dochter van 14 die het goed deed op school…Als lotgenoot kun je begrijpen dat ik helemaal niks met dit hele onzin verhaal aankon. Kort nadat ze vertrokken zijn ben ik dan ook weer even helemaal ingestort.

En om af te sluiten; moeilijke bevallingen, te vroeg geboren baby’s, bijna dode baby’s bij de bevalling die uiteindelijk kerngezond zijn. Ik begrijp echt wel dat als dat het ergste is wat je hebt meegemaakt, het vrij dramatisch moet zijn geweest en een heel moeilijke periode MAAR vertel dit aan iedereen behalve de mensen die daadwerkelijk ook echt weten wat een dode baby is.

Wij zijn niet de ‘we waren zo bang dat we haar gingen verliezen’ groep.

Wij zijn de ‘we zijn haar verloren’ groep.

Ik had geen keuze

Een terugkerend iets, ik hoor het nog wel vaak. En ik weet niet meer of ik er al eerder iets over heb geschreven. Maar wellicht niet zo uitgebreid als nu dus ik ga nog een keer.

Someone said to me, ”I don’t know how you do it.” I replied, ”I wasn’t given a choice.”

Ik herken het zelf ook, als je hoort of leest wat mensen in hun leven hebben moeten meemaken, je moet er niet aan denken. Hoe doen ze het? Hoe hebben ze het gedaan? Ze lijken nu best wel gelukkig, hoe dan? Ik zou het niet kunnen,… En zo kan je uren doorgaan.
Als ik niet had meegemaakt wat ik heb meegemaakt, en iemand had me verteld dat ze 3 weken voor haar uitgerekende datum te horen had gekregen dat haar kindje dood in haar buik zat, dan had ik wellicht met hetzelfde ongeloof gereageerd als hoe er bij mij werd gereageerd.
Moest je dan ook nog bevallen? Euhm ja. Ik vind het helemaal geen domme vraag, toen de gyneacoloog mij bevestigde dat Mhairi dood was, vroeg ik ook trillend; en nu? Ik weet nog dat ik ergens dacht dat ze me onder narcose zouden brengen om haar eruit te halen. Toen ik hoorde dat ik alsnog “gewoon” moest bevallen kon ik ook alleen maar denken; hoe dan? Het leek mij net als iedere buitenstaander een onmogelijke opgave. Maar inderdaad; I wasn’t given a choice…ik heb mij toen een paar dagen sterker voorgedaan dan dat ik was, ik moest dit doen dus kon nog niet bezwijken onder het verdriet.

En ondanks dat het natuurlijk het meeste vreselijke was wat ik ooit had moeten doorstaan was het tegelijk het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik beviel midden in de nacht, ik had lichamelijk geen pijn door de pijnstillers. Er heerste het moment van persen tot een paar seconden na haar geboorte een soort serene rust. Ik heb nog gehoopt tijdens het persen dat alles verkeerd was gezien, dat ze misschien toch zou leven. Zelfs de dagen erna toen ze dood lag in haar wiegje en ik bij haar zat, heb ik wel eens verschrikt opgekeken, ik meende haar te horen ademen…Zo vurig heb ik gehoopt en de tijd terug proberen draaien om haar maar bij me te kunnen hebben. Ook je kind begraven en daarna het normale leven weer oppakken klinkt onmogelijk.

En misschien weet ik zelfs soms ook niet zo goed hoe ik het heb gedaan, maar precies dat; ik had geen keuze…

Voor het oog 2

Nu het nieuws van de zwangerschap bekend is kan ik ook weer opener bloggen. Alles wat ik nu doe of overpeins staat immers ook weer in verbinding met de zwangerschap. Dat is nou eenmaal zo. Deze nieuwe zwangerschap zorgt ervoor dat er ook weer wonden worden geopend die voor mijn gevoel aardig dicht zaten. Het is tijdens een zwangerschap een heel normale vraag om naar eerdere zwangerschappen te vragen, dit overkomt me nu best wel vaak en dat is toch weer confronterend. Daarnaast hoor ik ook net iets te vaak dat het toch wel heel fijn is om 2 kinderen te hebben, dat een ook maar alleen is. En eerlijk is eerlijk, ik betrap mij er zelf ook wel eens op hoor, dat ik zeg; als er straks 2 zijn. Ik heb natuurlijk straks voor het oog 2 kinderen, toch voelde dat ook al altijd zo. Zorg dragen dat Mhairi verder leeft in ons leven, haar grafje verzorgen en bovenal de dagelijkse innerlijke strijd dat ze er niet is, maken haar aanwezigheid als kind misschien nog wel zwaarder dan een levend kind. Dus ja, ik heb er straks voor het oog 2 maar ik zorg voor 3 kinderen en dat zal nooit anders zijn.

Ik heb ergens ook wel een schuldgevoel naar Mhairi toe, alsof we toch haar plek willen vullen. Met mijn verstand weet ik heus dat dat niet zo is, maar toch. Ik had ook heel sterk het gevoel dat dit kindje een meisje zou zijn. Het doet me namelijk nog steeds pijn als iemand anders in verwachting is van een meisje. Ik hoopte dat een tweede dochter die pijn zou kunnen wegnemen. Het was dan ook heel even slikken toen bleek dat ik in verwachting was van een jongen. Deels omdat ik ervan overtuigd was dat het een meisje was en deels toch (ja ik weet niet) een ‘teleurstelling’. Ik schaam(de) me ook voor mijn gevoel maar toch wil ik het delen. Ik geloof namelijk wel dat het ondanks dat het bijna als ‘vloeken in de kerk’ is, ook weer herkenbaar kan zijn. En ik wil dat anderen die met dit gevoel kampen weten dat ze niet alleen zijn. Maar laten we er vooral geen groter iets van maken, allereerst wil ik dit kindje gezond, levend en wel in mijn armen, wat het geslacht ook mag zijn. Ik kijk uit naar de komst van mijn tweede zoon, alleen moet ik nu echt aan de bak met ruimtelijk inzicht en creatief bouwen met Duplo. De creaties die ik nu voor Aiden tevoorschijn tover zijn op zijn zachtst gezegd bijzonder te noemen.

2+2=5

6 februari 2017 schreef ik een blog over onze kinderwens, hoe graag ik (als het allemaal kon) nog een kindje had gewild maar het voor Joost goed was. Toch waren we het er uiteindelijk samen over eens, 2 prachtige kids maakten ons als gezin compleet. En ik zou liegen als ik zei dat ik niet stiekem altijd hoop heb gehouden. Of niet zozeer hoop maar ik vond zwanger zijn gewoon prachtig, ik had voor mijn gevoel niet genoeg kunnen genieten van Aiden in mijn buik en ook geen afscheid kunnen nemen dat dit dan de laatste keer zou zijn. Dat maakte dat ik soms jaloers kon zijn als ik andere mensen zwanger zag lopen, nergens op gebaseerd want ik heb immers ondanks het verlies wel 2 keer mogen ervaren hoe het is om zwanger te zijn. Een voorrecht wat ook niet iedereen heeft, daar ben ik me heel bewust van. De maanden na de blog verliepen op kinderwens gebied rustig, meer rust gevonden in onze keuze. Zoveel rust dat ik van de zomer onze prachtige kinderwagen, maxi-cosi, speelkleed, baby gym en heel veel kleren van Aiden allemaal wist te verkopen. Ook al deed ook dat even pijn, het was nu wel echt definitief en het bleef goed.

6 oktober werd onze Aiden 2 jaar, we vierden het op 7 oktober. Op dat zelfde moment lag mijn lieve oma op sterven, mijn oma Zoë waarvan Mhairi de tweede naam draagt. Het was ondanks dat gegeven toch een mooie dag voor Aiden en ik weet zeker dat mijn oma het niet anders had gewild. Ze stierf ergens rond 22.00 u die avond en dat kwam dan toch wel even heel hard binnen. De dag erna voelde ik me niet lekker, ook de dag daarna was ik heel misselijk. Wacht eens, moest ik ook al niet weer eens ongesteld zijn? (Ik hou het eerlijk gezegd niet heel erg bij, vroeger werd ik 1 x per jaar ongesteld. Dus om zwanger te worden kreeg ik hulp van het ziekenhuis. Daarnaast waren we niet heel onvoorzichtig (althans, ja je snapt het). Toch was ik sinds 4 maanden redelijk (voor mijn doen) regelmatig. ) Was ik nu opeens niet meer regelmatig? Het kon, ik maakte mij er niet zo druk om. Inmiddels werd het dinsdag, ik voelde me net zoals in het begin van de zwangerschap van Aiden; grieperig zonder de griep te hebben. Misschien was het dan toch om een zwangerschap uit te sluiten, goed om een test te doen. Ik vertrok met Aiden naar het centrum en in de bus ga ik bijna over mijn nek bij het ruiken van andere mensen (nog zo een alarmsignaal, hoewel ze wel echt stonken hoor). Aiden en ik vermaken ons prima in het centrum en voor ik het vergeet haal ik bij de kruidvat een test. Eenmaal thuis vergeet ik alweer dat ik dus moet testen, einde middag bedenk ik mij om toch even dat ding erbij te pakken. Ik heb volgens mij wel 50 zwangerschapstesten gedaan in de afgelopen jaren en hoewel ik ook 2 keer zwanger ben geweest had ik nog nooit een positieve test in handen gehad. Beide eerdere zwangerschappen werden in het ziekenhuis ontdekt. Goed waar was ik? Ohja bij deze test, plasje erop en wachten. Meteen verschijnen 2 hele duidelijke strepen, ik ben er maar 1 gewend dus ik weet wat dit wil zeggen. Toch wacht ik nog even de bijsluiter tijd af, lees ik nog even goed of ik wel echt weet wat ik nu weet maar ja, deze test zegt echt dat ik zwanger ben. Mijn hart maakt een sprongetje, heel even. Daarna volgt lichte paniek, ongeloof en angst. Ik bel meteen Joost. Hij schrok maar een beetje (kucht ze geloofwaardig).

Het ‘ik ben onverwacht zwanger’ belletje naar de huisarts resulteerde in de; wil je het houden vraag. En ik voelde me meer dan eens net een tiener die niet wist op welke manieren je nou het beste niet zwanger kon raken. Daarnaast voelde (voel) ik me schuldig tegenover alle mama’s die nog steeds met lege handen staan. Een eerste echo met een kloppend hartje deden mij beseffen dat het menens was. Hoe angstig, schuldig en gek dit allemaal is gelopen, dit moest zo zijn. Als er dan toch voor alles een reden moet zijn, dan is dit zo gelopen met een reden. En dit kindje verdient het om te kappen met al het onverwachte, ongeplande gezeik want het is meer dan welkom.

Alsnog blijven de weken die volgen apart en onwerkelijk, we zijn vooral bang om opnieuw te verliezen toch moeten we ook vertrouwen. Afgelopen vrijdag hadden we de 20 weken echo, een voor mijn gevoel eerste stap in de goede richting. Het zag er ‘goed’ uit. Ik durfde weer een beetje adem halen en durfde het nu ook echt aan iedereen vertellen. En nu deel ik het ook met jullie dat ons derde kindje op komst is.

derde op komst Aan alle lotgenoten en mama en papa’s die hopen en wachten, ik gun jullie ook mooie berichten voor de toekomst.

Liefs, Kelly

Onzichtbaar gemis

Het verdriet is na jaren vaker onzichtbaar aanwezig, onzichtbaar voor de buitenwereld en soms zelfs onzichtbaar voor mezelf. Zo moest ik bijvoorbeeld in het begin altijd huilen bij haar grafje, nu ben ik vooral blij en trots dat we het zo goed verzorgen. Het is bijzonder om te zien hoe ook haar plekje bij Aiden zijn leven hoort. Gaan we naar zusje?vraag ik als we in de auto zitten, JAAAA; schreeuwt hij luidkeels achterin. Als we eenmaal zijn aangekomen rent hij zonder twijfel haar kant op. Afgelopen zondag waren we daar en er lag al sneeuw op haar steen. Meteen gingen zijn kleine handjes aan de slag om de sneeuw weg te poetsen. Wat was ik trots op hem. Joost zei ooit eens; het is niet alleen ons overkomen maar ook hem. Hij zal ook altijd zonder zijn grote, kleine zus moeten leven.

Ik verbaas me er wel over hoe snel de tijd is gegaan en hoe snel we toch weer fulltime meedraaien in de maatschappij. Ik had dat in de eerste maanden na haar dood nooit kunnen denken. En toch is het voor mijn gevoel meer een façade, een soort sociaal wenselijk gedrag, gewoon doorgaan omdat het alternatief niet acceptabel is en ook niet leefbaar. Terwijl ik tik heb ik tranen in mijn ogen en wil ik het liefst een potje keihard janken maar dan besef ik me weer dat mijn kleine mannetje zo wakker gaat worden…. Weg slikken en doorgaan of toch maar niet?

Ik vind rouwen echt kut! Zo het hoge woord is er uit. Ik mis ons kleine meisje zo ontzettend erg en haar overal bij betrekken, kaarsjes branden, langsgaan bij haar grafje, poppetjes voor haar kopen,… Het voelt allemaal zo vreselijk stom! Het vult de leegte niet die ze achterliet. Het is hoogstens een pleister op een open wond onderweg naar het ziekenhuis. Ik zou van de daken willen schreeuwen dat ik haar mis en dat hoewel het lijkt alsof ik alles weer op de rit heb, ik gesloopt ben. Dat ik mezelf heb wijsgemaakt dat het goed is zoals het is maar het is niet goed, niets aan het leven zonder haar is goed. Misschien ga ik zo toch maar mijn potje janken, mijn wazige blog plaatsen en weer verder waar ik ben gebleven, verder met mijn onzichtbaar gemis…

Lieve Boris

Toen ik het boek van Anja won was ik super blij, ik win namelijk nooit wat. Hoewel ik wist dat het lezen pittig zou zijn, had ik er ook een soort van ‘zin’ in. Anja schrijft namelijk prachtig dus het was een eer om haar boek in handen te krijgen. Ik heb er dan ook niet lang over gedaan tot het boek uit was, ik heb hem in 2 dagen uitgelezen. De laatste tijd heb ik weinig geschreven maar dat wil ik weer wat meer gaan oppakken. En het begint allemaal met het boek van Anja; Lieve Boris

Toen Mhairi was overleden kon ik alleen maar bedenken dat dit een straf was, een straf voor mij. Hoewel ik diep in mijn hart wel wist dat dit nergens op sloeg bleef dat vooral in het begin heel vaak door mijn hoofd spoken. De gevoelens die ik had na haar overlijden jegens andere moeders waren zo extreem gemeen en afgunstig dat wederom werd bevestigd wat een slecht mens ik was,dus ik wist het zeker; Mhairi was dood door mij… en toen was daar Anja. Ik leerde Anja kennen via haar blogs en het vlinderkindcafé, wat een lieve vrouw. Haar boek is prachtig, heel vertrouwd, herkenbaar en toch weer zo anders. Vooral anders in de periode na het overlijden van Boris, ik lees wel iets over boosheid maar ik lees vooral heel veel over liefde.

” Ik wil nog steeds het leven niet ontwijken, ben nog steeds niet jaloers en ook nog steeds blij voor anderen. ” -Anja

Deze zin kon niet verder van mijn gevoelens staan, de eerste maanden hebben Joost en ik echt wel het leven ontweken. Zo gingen we bijvoorbeeld een kwartier voor sluitingstijd boodschappen doen om maar zo min mogelijk mensen en dan vooral kinderen te zien. Nou ja en blij voor anderen, dat heb ik heel lang echt niet kunnen zijn. Anja schrijft meer van deze zinnen en hoe meer ik me in haar gedachten verdiep hoe meer ze mijn ogen opent. Allereerst besef ik mij dat het verlies van je kind niet aan jezelf kan liggen. Kijk naar Anja, hoe zij schrijft, hoe zij in het leven staat, het is onmogelijk dat zij Boris heeft verloren als ”straf”. Dus het is voor mij een soort van fake geruststelling dat het echt iedereen kan overkomen. Het boek heeft me echt geholpen om alles in een iets ander perspectief te zien, ik ben milder geworden, ik heb een soort van rust gevonden met mijn gevoel van boosheid. Oké lang niet altijd maar ik ben dankbaar dat ik het wel meer kan dan vroeger.

Ben je ook nieuwsgierig naar het boek, kijk dan even op de Facebook pagina van Anja; Het Allermooist

Was je maar hier

Ik mis Mhairi altijd, ze is altijd in mijn gedachten. Mensen denken vaak dat ik haar vooral mis in het zien opgroeien van Aiden, in het zien hoe het met haar ook had kunnen zijn. Deels gebeurd dat ook tijdens die momenten maar vaker denk ik ook gewoon aan haar dan dat ik haar aanwezigheid echt mis. Nu ik het opschrijf klinkt het een beetje gek maar ik zal het proberen uit te leggen. Mhairi heeft natuurlijk in mijn buik geleefd, ik mis haar in mijn buik, ik mis haar bewegingen, ik mis de zwangerschap, ik mis spulletjes voor haar kopen, ik mis de korte tijd dat ze in ons huis sliep, haar lichaampje in haar wiegje. Het moment dat ze stierf ben ik mij gaan inbeelden hoe het zou zijn als ze er wel zou zijn maar ik kan niet missen wat ik niet ken, ik kan het niet missen om haar in slaap te wiegen of haar handjes om mijn nek te voelen. Dus mijn dagen zijn vooral gevuld met haar naam die in mijn hoofd dwarrelt, haar foto’s bekijken die in huis hangen, haar knuffeltjes zien, mijn wekelijkse fietstochtjes naar haar grafje, een kaarsje hier, een verhaaltje over zusje tegen Aiden daar. Ik hoef haar eigenlijk niet eens te missen want alles wat ik doe daar betrek ik haar bij. Ik roer in mijn koffie met een lepel met haar naam, overal zie ik wel de letter M, mijn oorbellen,…Het zit hem in kleine details maar het zorgt ervoor dat ik haar eigenlijk altijd (voor mijn gevoel toch) bij me heb. Dat maakt het ”leefbaar”. Toch had ik het vanavond even heel moeilijk, het begon al in de vooravond. Aiden en ik gingen samen in bad, we hadden de grootste lol, het water vloog door de hele badkamer, we gierden het uit en opeens in een flits toen hij met z’n natte haartjes plat op zijn hoofdje me aankeek, voelde ik een steek. Heel even, nog korter dan een seconde zag ik haar. Heel even besefte ik dat hij haar had kunnen zijn. Ik liet het moment weer los en het was goed. Na het badderen hangt hij als een koala beertje aan me, hij knuffelt me, heeft me kusjes, het is zo een lief kind. We gaan gezellig samen op de bank zitten en sinds een paar dagen zit hij graag onder een warm dekentje. Ook Joost kwam erbij zitten, we deden het dekentje over ons hoofd en het leek of we in een tent zaten. Ons veilige plekje, Aiden genoot, hij knuffelde afwisselend mij en Joost en brabbelde wat verhalen. We zaten zo rustig heerlijk met elkaar te genieten en opeens waren daar de tranen. Nog nooit eerder heb ik haar zo gemist als in dit moment. Zoals ik een beetje heb proberen uitleggen, denk ik haar er gewoon altijd bij of ik betrek haar in momenten, dat maakt het makkelijker, minder pijnlijk. Maar deze pijn die ik voel, het is rauw en koud, dit moment, deze geborgenheid kan ik haar nooit geven. Dat is ons afgenomen, niet door het lot, niet omdat alles gebeurd  met een reden maar gewoon omdat het leven oneerlijk is…

Lieve Mhairi, met je kuiltje in je kin, je kleine krulhaartjes in je nek, je grote handjes en voetjes; Was je maar hier…

Nieuwe inzichten

Ik ben er nog niet uit of het een fase is maar tegenwoordig ben ik een stuk rustiger en daarmee bedoel ik dat ik niet de hele dag op men hoede ben. Niet de hele dag zin heb om me te verzetten over wat ons is overkomen. Ik ben niet de hele dag meer boos op gezinnen die ogenschijnlijk gelukkig zijn en ik stel me steeds minder de vraag waarom?Ik probeer me steeds meer bewust te zijn van mezelf en wat ik heb; mijn gezin, mijn familie, lieve vrienden en kennissen, het contact met lotgenoten. Ik kan zo genieten van die momenten. En tuurlijk heb ik nog vaak uitschieters, van wanhoop en verdriet maar dat hoort erbij en dat mag en zal er altijd bij horen.
Ik had na Mhairi haar overlijden de wens en de behoefte om de hele wereld te laten weten dat er zoiets bestaat als babysterfte. De zwangere moesten dit weten, de perfect gelukkige gezinnen met hun zweverige naïviteit moesten dit weten, iedereen hoorde tenminste 1 keer in z’n leven te praten over baby’s die stierven bij moeder in de buik of vlak na de geboorte of ver daarna. Ik wenste het taboe te doorbreken…. Inmiddels ben ik blij dat er al meer aandacht is, daar ben ik uiteraard niet zelf verantwoordelijk voor maar dat het er is stemt me gelukkig. En meer kan het (denk ik) ook niet worden…Ouders verliezen al honderden jaren hun kinderen, ik ben lid van besloten Facebook groepen die al jaren bestaan, heb ik daar zelf ooit heel bewust iets van geweten voor ik Mhairi verloor?

Alles is zo onzichtbaar tot het moment dat je het nodig hebt…
Ik zou het 3 jaar geleden beledigend hebben gevonden als iemand mijn blog niet zou lezen, of zou wegzappen bij een stuk over babysterfte. De brutaliteit ervan, met je levende kinderen is het minste wat je kunt doen is kijken hoe het ook kan. Maar ik moet eerlijk zijn, alles wat met de dood te maken heeft is eng en als je het leest of hoort grijpt het je aan, het is niet zozeer dat je het niet wil of dat je het niet erg vind wat een ander overkomt. Het is meer dat je er niet te lang over na wil denken, wat als het jou zou overkomen? Nee daar hoef je niet over na te denken. Ik merk zelf ook dat ik de laatste tijd vaker wegkijk, ik kan het ook niet allemaal handelen en dat wil niet zeggen dat ik het niet erg vind of egoïstisch ben. Eigenlijk is het gewoon goed zo, er is ook hier geen goed of fout en ik ben dankbaar voor dit inzicht.