Mooi weer spelen op Instagram

 

Voor het vlinderkindcafé had ik een blog geschreven, deze was speciaal voor die dag. Het was een exclusieve blog, eentje die ik eigenlijk alleen met lotgenoten kon delen. De volledige blog blijft dan ook in mijn eigen dagboek maar toch wil ik een deel van de blog wel delen. Een tijdje terug appte ik met een vriendin. Ik excuseerde mij dat ik niet de meest fantastische vriendin ben. Iets wat ik bij iedereen wel kan en moet doen. Het is namelijk zo, ik ben allang niet meer de vriendin die ik hoor te zijn, ik luister vaak maar half, stuur soms pas weken later wat terug op berichten, bel niet terug, vergeet verjaardagen en omdat we nu eenmaal vaak vrienden om ons heen hebben in de kinderfase, loop ik ook vaak ver weg van zwangerschappen. Ik gaf aan dat het niet altijd goed gaat met ons gaat maar we dat vaak verstoppen.

Haar reactie;
je zou het inderdaad niet zeggen dat jullie het af en toe wel lastig hebben! Altijd super gelukkige foto’s die ik spot op de sociale media!

In eerste instantie schrok ik wel van dit bericht maar het zette me wel met beide voeten op de grond. Ze bedoelde het niet kwetsend en ik waardeer dat ze het appte want dit is wel hoe de buitenwereld naar ons kijkt.

Daarnaast zit er wel een kern van waarheid in, tuurlijk laat ik online leuke foto’s zien maar dat doet toch iedereen? Niemand zet er een foto op; vandaag de hele dag gehuild, en dan een selfie met rode ogen.

Ik ben dol op Instagram, het is een soort wereld waarin het lijkt alsof iedereen blij en gelukkig is, een plek waar geen oorlogen en geen pijn is. Een plek waar (bijna) iedereen begrip heeft voor een ander. En is de foto net niet mooi genoeg? Gooien we er gewoon een filter over. Dus ja ik gooi veel op Instagram, de allerleukste dingen omdat ik ook gewoon bij die wereld wil horen waar het leuk en goed is. Ik wil ook een coole mama zijn. Een psycholoog zou er een mooi verhaal bij weten te draaien over het hoe en waarom ik het doe, Maar waarom mag iedereen mooi weer spelen op IG behalve de moeder die haar kind heeft verloren?

Ik plaats ook regelmatig foto’s die iets met Mhairi te maken hebben. Soms denk ik wel eens dat mensen daar ook een mening over hebben, ik hoor het namelijk soms bij lotgenoten. Sommige mensen oordelen over het benoemen van je overleden kind. Ik vraag me dan af of ze dat bij mij ook doen; moet ze weer een foto delen van Aiden bij het graf?

Ja dat moet! Mijn kind leeft namelijk verder in mijn leven! Aiden en Mhairi zijn mijn leven, ik zal haar er altijd bij betrekken en niet om zielig te doen of als schreeuw om aandacht. Nee integendeel, ik wil niet dat het zo wordt gezien.

Ik wil niet dat men zich afvraagt of ik nog iedere dag aan haar denk? Ik wil niet dat ze vergeten wordt en ik wil niet andere helpen herinneren dat ze bij ons hoort. Alles wat ik doe, alles wat ik leef is met haar in mijn hart en gedachten erbij.

Het kost me geen moeite, voor mij is het vanzelfsprekend, ze hoort erbij, niet meer en niet minder!

 

Advertisements

Kleine heldin

Soms gebeuren er dingen en die zijn dan te toevallig en bijzonder dat ik wel moet geloven dat er meer is tussen hemel en aarde. Zo heb ik een verhaal wat ik nog wil delen van een paar maanden terug….

Ik heb al jaren last van een spatader op mijn rechterbeen. De zwangerschappen hebben een soort beest gemaakt van de ader en buiten het feit dat het oerlelijk is doet het ook nog eens hartstikke veel pijn. Tijd om de steunkous vaarwel te zeggen en een behandeling te ondergaan. Er moet een stuk weg gelaserd worden en een deel gaan ze eruit trekken. Alleen al de uitleg over de ingreep maakt me misselijk. Ik besluit daarom om de volledige behandeling onder algehele narcose te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Hoewel ik dit de enige optie vond, zie ik als een berg tegen het ziekenhuisbezoek op, de operatieruimte, helemaal weg zijn en dan wakker worden in je eentje, nee als het kon dan deed ik het niet.  Joost brengt me die ochtend naar het ziekenhuis en Opa past op Aiden. In de ochtend maak ik nog snel een tas klaar om mee te nemen, ergens in het ochtendmoment kom ik tijdens het wisselen van tassen de foto van Mhairi tegen. Dit fotootje heb ik al sinds de eerste dagen van haar overlijden altijd ergens in mijn tas. Hij is Gescheurd, verfrommeld en vervaagd en hoewel ik zo een nieuwe foto kan afdrukken, blijf ik toch deze overal meenemen. Wat ik me nog kan herinneren van die ochtend is dat ik naar de foto heb gekeken en had besloten dat hij niet perse mee moest naar het ziekenhuis. Haar foto staat op mijn netvlies gebrand en mocht ik toch de behoefte voelen om een foto te bekijken dan kan ik altijd in mijn telefoon kijken. Ik stop de foto in een hoesje waar ik kaarten in bewaar en stop hem in een handtas, eentje die in eerste instantie niet mee zou gaan. Later die ochtend voor vertrek heb ik toch nog besloten om dat tasje in mijn tas te doen. Ik heb er op dat moment niet meer bij stil gestaan dat haar foto alsnog mee was richting het ziekenhuis.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen komt er een soort rust over me heen. Ik accepteer wat er gaat gebeuren en hou me voor dat ik het meeste rust bewaar als ik zelf ook gewoon rustig blijf. Het verplegend personeel is aardig en terwijl ik wacht tot ze me ophalen denk ik aan Mhairi. Als je onder narcose gaat dan val je in een soort diepe slaap, ik hoop dat ik haar tegenkom in een soort van droom, wat zou dat mooi zijn, ik hou vast aan dat moment. Ik word naar de OK gebracht en omdat iedereen zo aardig is, blijf ik nog steeds rustig. Droom maar over iets leuks hoor ik iemand zeggen. Ik noem Mhairi haar naam in gedachten en val glimlachend in slaap.

Ik ontwaak, ik zie mensen praten, ik zie aan de overkant nog iemand in een bed liggen, die slaapt nog. Vrijwel meteen word ik heel emotioneel, ik heb niet over Mhairi gedroomd, ik heb helemaal niks, ik was echt helemaal weg. De teleurstelling is groot en ik ben ontroostbaar. Een verpleegster merkt op dat ik wakker ben en probeert me te troosten; altijd even spannend, zegt ze. Dat is het niet, snik ik, ik had zo graag mijn dochter terug willen zien, heel even maar, heel even haar weer voelen, knuffelen en vertellen hoeveel ik van haar hou.

De verpleegkundige heeft me rustig gekregen en ik word naar mijn kamer gebracht waar ik vervolgens de hele middag de narcose eruit slaap. Voor ik het weet komen Joost en Aiden mij ophalen, met een grote ballon en een rolstoel. Ik pak mijn tas en spullen mee, ik heb eigenlijk mijn tas ook niet aangeraakt verder, ik had een boek mee maar aangezien ik de hele tijd heb geslapen ook niet nodig gehad. Ik zwaai naar de verpleegkundige die heel druk in de weer is en Joost rolt me de afdeling af. Aiden zit bij mij op schoot, wat ben ik toch gezegend met dit kleine ventje. Ik wacht met Aiden in mijn rolstoel en Joost haalt de auto op.

Iemand tikt me op mijn schouder het is de verpleegkundige; ik vond deze tussen je lakens, ik heb je dossier gelezen, ik kan me voorstellen dat deze heel dierbaar is. Ze overhandigd mij de foto van Mhairi en gaat snel weer weg. Ik blijf verwonderd achter, hoe is haar foto die in een tas in een tas zat (notabene een tas waar ik de hele dag niks mee heb gedaan) tussen mijn lakens terechtgekomen? Dit kan niet anders dan een teken zijn van Mhairi, geen idee hoe ze het heeft gedaan maar het is gebeurd. Ze wil mij laten weten dat ook al heb ik haar niet gezien in mijn dromen, ze was er de hele dag en meer nog, ze is altijd bij mij.

Kleine heldin, wat hou ik van jou x

Strijd

Ongeveer 2 jaar en 9 maanden geleden dat je ons moest verlaten, bijna 3 jaar….Je was anders bijna 3 jaar.

Mijn kleine meisje…

vorige week was ik op de verjaardag van een meisje van 3, ons buurmeisje. Ik zie haar 3 jaar geleden nog in haar maxi-cosi liggen toen we allen aan het klussen waren. Zo klein was ze, 3 maanden oud, en jij zat nog veilig in mama’s buik. Jij had nog ongeveer 4 weken tot je uitgerekende datum. Tot een week later, je 3 weken voor je uitgerekende datum plots kwam te overlijden.

Eigenlijk heb ik nooit naar mijn buurmeisje gekeken met het idee dat zij ongeveer Mhairi haar leeftijd, haar lengte en haar ontwikkeling heeft, alleen vorige week dan. Pijn en verdriet ligt soms op de loer op momenten dat je het niet verwacht. We waren uitgenodigd op de verjaardag en het was gezellig druk. Er was een springkasteel en Aiden had de tijd van zijn leven. Er liepen veel kleine, lieve meisjes rond en K3 speelt luid in de woonkamer. Aiden vind dansen geweldig dus gaat heel gezellig tussen de meiden staan en wil samen met mij dansen. Na een dansje wil hij weer verder spelen en zie ik mijn buurmeisje in haar K3 jurkje heerlijk meezingen en dansen. Één seconde, ik heb slechts deze éne seconde nodig om weer even heel hard te vallen. Als alles nou gewoon goed was gegaan?  Als ze gewoon iets eerder was geboren? of als ze gewoon niet dood was gegaan dan had ze naast haar gestaan, zingend en dansend in haar eigen K3 jurkje.

Mijn tranen slik ik in. Ze is  nu eenmaal wel dood en er zijn echt momenten dat ik het feit dat ze dood is naast me kan of moet neerleggen om door te gaan, om door te leven, om te genieten. En dat lukt ook vaak heel aardig maar de momenten wanneer het niet lukt, zijn nog even pijnlijk, even rauw misschien soms nog wel rauwer dan de allereerste dagen. De wanhoop, de onmacht over iets wat je overkomt zonder waarschuwing dat is ondragelijk. Nog steeds vind ik het moeilijk om vrouwen zwanger te zien, om te horen dat een kindje gezond is geboren, nog steeds gun ik het niemand maar ook zo mezelf niet.

Het gemis, het dagelijkse gemis in alles wat je doet, in alles wat je zegt, in alles wat je beweegt, het is er gewoon altijd, altijd. En je kunt aan geen mens uitleggen hoe vermoeiend het is om dat gemis met je mee te dragen. Om te lachen, om jezelf te zien lachen maar ook altijd van binnen te huilen. Om nooit die rust te vinden in je leven, altijd op zoek naar iets wat de leegte eventjes zou kunnen vullen. Om iedere dag te hopen dat je alles hebt gedroomd, dat het geen waar is, dat het niet zo is. Maar iedere dag weer die teleurstelling en die strijd.

Bijna 3 jaar, bijna, de pijn van het er bijna zijn…

Het is goed zo

Na het verlies van Mhairi vond ik het heel lastig om mezelf open te stellen aan het idee van nog een kind. Hoe kon ik ooit voor een ander kindje zorgen zonder dat ik me iedere dag schuldig zou voelen dat ik niet voor haar kon zorgen. Hoe zou ik ooit kunnen lief hebben terwijl ik iedere dag verdriet voel. Toch bleek al snel dat geen enkele optie de juiste optie leek en voelde kiezen voor een zusje of broertje voor Mhairi wel de mooiste optie.

Echter wil ik wel benadrukken dat ik mij er bewust van ben dat je als ouder niet zomaar kiest om een kind te krijgen. Onze kinderwens was er en het was hopen dat het zou lukken. Heel dankbaar waren we dan ook dat we opnieuw in verwachting waren.

Na de komst van Aiden voelde mijn moederhart maandenlang de drang om nog meer zusjes en broertjes te krijgen. En of het nou komt omdat het voelt alsof ik te weinig liefde kan uiten naar Mhairi? Ik heb geen idee maar ik moest en ik zou weer zwanger worden….ooit! Voor Joost lag dit heel anders; de slapeloze nachten, het beperkt worden in je vrijheid en het gemis van Mhairi zijn voor hem duidelijke signalen waarom hij juist niet nog meer kinderen zou willen. Daarnaast spelen ook deze vragen door zijn hoofd; lukt zwanger worden? Hoe verloopt de zwangerschap? Komt er überhaupt een gezond en vooral levend kindje op de wereld? Vragen waar ik me minder mee bezig hield. Hoezo? Dacht ik, hebben wij onze portie nog niet gehad? Iedereen krijgt maar alles gezond, snel en goed op deze wereld, nu is het ook nog eens mijn beurt!

We zaten maandenlang in een strijd met elkaar hierover, bij het zien van Aiden kon ik alleen maar denken; nog een, meer, ik wil zwanger worden. En de enige respons van hem was; pffff zucht en wederom alle bovengenoemde argumenten.

Gelukkig was er ook begrip voor elkaars gevoelens en gedachten en waren we het erover eens dat we het even niet eens zouden worden. Twee weken terug zijn we het toch eens geworden. We weten heel goed waar we staan en hoe we tegen de toekomst aan kijken…..

Joost appt me een paar foto’s van zijn papa dag met Aiden. Daar zit hij dan;  mijn kleine mannetje bij het graf van zijn grote zus. Hij kijkt zo wijs uit zijn ogen alsof hij weet wat daar is. Hij komt er wel vaker. We gaan heel soms met z’n drietjes maar vaak ook een van ons alleen met Aiden. Nooit heb ik iets zo sterk aangevoeld als vandaag. Het is in één klap duidelijk wat ik zie, ik zie mijn zoon en mijn dochter en mijn man heeft deze foto gemaakt. Dit is mijn gezin, ik heb een zoon en ik heb een dochter en het is goed zo.”

Ik heb ook gehuild, deels van verdriet maar ook van opluchting. Eindelijk kan ik verder, eindelijk kan ik accepteren dat ik helemaal niet meer moet. Eindelijk kan ik genieten van wat ik heb; een zoon, een klein mensje waar ik zielsveel van hou en trots op ben en die hopelijk mag opgroeien tot een man waar ik trots op zal zijn, een zoon, mijn zoon die altijd zal weten dat hij een zus heeft. Mijn prachtige dochter waar ik ook iedere dag trots op ben, ik heb haar 37 weken dicht bij me gehad, ik heb haar zien opgroeien, ik heb haar gevoeld, ik heb tegen haar gepraat, ik heb haar stilletjes geboren laten worden, ik heb roze spulletjes voor haar gekocht en ik heb een manier gevonden om het mooie roze haarbandje wat papa voor haar had gekocht om te doen, ik heb haar vast gehouden, ik heb haar geroken, ik heb haar haartjes gezien, ik heb haar teentjes en vingertjes geteld en ik heb haar handje vastgehouden.

Ik heb alles te weinig maar genoeg om te weten dat ze er was en dat ze er is.

Wil je nog een kindje? Nee, mijn gezin is compleet, ik heb een zoon en een dochter en het is goed zo.

Dit is wat het is

Waar was ik gebleven….Ik wist dat ik al een tijdje niet had geschreven maar tot mijn verbazing is een tijdje inmiddels 3 maanden. Zo ongelofelijk snel gaat de tijd.

Viel er niets te schrijven? Nee integendeel, er is genoeg gebeurd. Genoeg waarover ik nog moet en wil schrijven. We zijn nu bijna 2,5 jaar verder, 2,5 jaar verwijderd van het mooiste meisje wat ik ooit heb mogen ontmoeten. 2,5 jaar een nieuwe ik, een nieuwe ons. En na 2,5 jaar kraak helder dat het niet meer is zoals het was en dat dat ook nooit meer gaat veranderen.

Ik heb de afgelopen maanden simpelweg de tijd niet genomen om even rustig te zitten, ik heb moeilijke momenten gehad maar het is en blijft een feit dat neervallen geen optie meer is. Aiden heeft mij op dit moment hard nodig. Ik lach, ik gier, ik knuffel, ik ben helemaal gek op mijn kind en ik zuig ieder moment met hem in mij op als een spons water opzuigt. Ik wil vasthouden aan wat ik heb omdat ik zo ontzettend mis wat ik ook had moeten hebben. Aiden gaat gelukkig  goed; hij is een vrolijk, lief en gevoelig mannetje. Hij geniet van alle aandacht en liefde die hij krijgt. En hij merkt gelukkig niet dat zijn mama en papa het best wel zwaar hebben. Joost en ik knallen door de weken, we werken fulltime en proberen er op de vrije momenten een mooie tijd van te maken. Meer is het niet. Ons sociale leven bestaat voornamelijk uit appjes met vrienden en van afspreken komt weinig in huis. We zitten in een soort van overlevingsfase en het voelt een beetje als water trappelen. Een mens kan geen uren water trappelen, er komt een moment dat je kopje onder gaat. Dat moment hebben we al een paar keer bereikt. Gelukkig kunnen we er goed over praten en hebben we goede voornemens voor het nieuwe jaar gemaakt. Hoewel we inmiddels al bijna een maand gehad hebben…..Zucht, dat is nou net de zere plek, de tijd gaat zo snel. Winter, zomer, herfst of lente, dag en nacht…Niks is meer hetzelfde, de tijd gaat razendsnel voorbij. Het gemis maakt dat we vaak doelloos door gaan. Joost zei laatst; iets is geknapt toen Mhairi overleed en het heeft ervoor gezorgd dat we beide een beetje ‘verneukt’ zijn. Het is zeker geen excuus en ik probeer niks goed te praten maar het is helaas wel onze realiteit…

‘Dit is wat het is, overleven met je grootste gemis’

Vlinderkindcafé

Vandaag neem ik jullie even mee terug naar het allereerste vlinderkindcafé, maar eerst;

Wat is een Vlinderkindcafé:

Een Vlinderkindcafé is een ontmoetingsplek/bijeenkomst van initiatiefneemster Nathalie van Stijn, schrijfster van het blog My life blogs en het boek Lieve Juul. Een plek waar alle emoties zijn toegestaan en worden begrepen, want iedereen daar weet écht wat jij hebt doorgemaakt. En wat je nog meemaakt…

Waar komt het vandaan? Het mamacafé is een plek waar nieuwe ouders elkaar kunnen ontmoeten. Ze kunnen elkaars onzekerheden, angsten en geluk delen. Ik vond dat er ook een plek moest komen waar ouders die een kindje hebben verloren elkaar kunnen ontmoeten. Een vlinderouder moet ook een plek hebben waar zij elkaar kunnen ontmoeten!

Wij gaan 2 tot 3 keer per jaar een plek organiseren waar wij elkaar ook kunnen ontmoeten. Waar wij ook ervaringen en verhalen over onze kindjes kwijt kunnen! Want jij bent toch ook een mama!

Nathalie ken ik inmiddels 2 jaar, we hebben elkaar een paar keer ontmoet maar hebben het meeste contact via de app. Toen ze met het idee kwam om het café op te richten was ik laaiend enthousiast. Er zijn veel Facebook groepen waar ik in contact kwam met lotgenoten. Meerdere vrouwen waar ik vaak mee app of privé bericht via Facebook. Het voelt zo vertrouwd om met een lotgenoot te kletsen, zelfs via de ‘minder’ sociale weg van berichten. Vaak ontbreekt het aan tijd of is de afstand te ver om elkaar in levende lijve te ontmoeten. Dankzij het café kon dit eindelijk wel.

Het café vond plaats in Gouda, Debbie en ik zijn de vrijwilligers die Nathalie helpen. De laatste week voor het café  zijn we nog druk in de weer met z’n drie. Er komt ook media aandacht en een dag van te voren word ik gebeld door Hart van Nederland, of ze bij me mogen filmen en me mogen interviewen? Dat vond ik best spannend, maar ze hebben het heel mooi gedaan. (op de Facebook pagina ; mama van een foto kun je het filmpje terug kijken)

Voor mij was het een heel dubbele beladen dag; de media-aandacht, de energie die ik samen met Nathalie en Debbie in het café had gestoken en de ontmoeting met alle mama’s bezorgden me toch een beetje knikkende knietjes.

Van tevoren had ik van alle kindjes een foto ontvangen, daar maakte ik wat moois van want ik had het idee om alle kindjes op een mooie plek op te hangen. We zijn immers allemaal trotse ouders en hoe mooi is het om elkaars kindje te zien en om ook je eigen kindje er tussen te zien hangen. Ik moet eerlijk toegeven dat het idee om dit te doen eerst makkelijker was bedacht, toen eenmaal de ene foto na de anders binnenstroomde, moest ik weer even slikken. Niet vanwege de foto’s maar vanwege het besef dat deze kindjes er allemaal maar heel kort zijn geweest, dat ze zo mooi en soms zo klein zijn maar niet verder kunnen groeien. De kwetsbaarheid raakt me en meer dan ooit besef ik dat dit café er moet zijn en moet blijven. Ik voel me zo verbonden met deze groep die ik mag gaan ontmoeten. En de lieve kleintjes koester ik in mijn hart.

Ik ga die dag samen met een vriendin naar het café, een vriendin die tevens een lotgenoot is. Zij was mijn verpleegster in het ziekenhuis nadat ik bevallen was van Aiden en haar zoontje ligt schuin achter Mhairi op de begraafplaats (hoe bizar? En ook al spreken we elkaar maar heel weinig, de dag dat ik haar ontmoette wist ik dat het goed zat) Ook ontmoet ik mama’s, met wie ik al lange tijd contact heb ,voor de allereerste keer.

Om te beginnen; Debbie met wie ik als vrijwilliger voor het café werk. Mijn naamgenoot Kelly, zij komt helemaal uit België, speciaal voor het café. En Alette, zij is een vriendin van een vriendin en was zwanger van haar dochter toen Mhairi overleed. Hoe bizar dat zij slechts een paar maanden later ook haar eigen dochter verloor. Ik wou zo graag iets voor haar en haar man betekenen dat ik besloot om alles op te schrijven waar ik aan dacht; muziek voor op de begrafenis, het kiezen van een kistje,…ook liet ik mijn 06 nummer achter en zo bleven we in contact. Ik had tranen in mijn ogen toen ze voor me stond…

Uiteindelijk heb ik niet eens iedereen uitgebreid kunnen spreken, ik ging op in het moment; ik heb gehuild, gelachen, genoten, gekoesterd….Het voelt als thuiskomen; zei Alette tegen een journalist. Precies dat, zo voelde de hele dag en zo kijk ik terug en kijk ik uit naar het volgende café.

Heb je naar aanleiding van mijn verhaal interesse om erbij te zijn in Groningen op 27 november? Mail dan naar: lievejuul@outlook.com of kijk op mylifeblogs.nl voor meer info omtrent het café.

 

 

Het is maar een baby’tje

Ze staat al enige tijd achter me, we staan aan te schuiven bij de gate van het vliegtuig. Ze is best al ver zwanger, dat ze nog wil vliegen, loop ik te denken. Dit is een van de eerste keren gok ik dat het me minder boeit dat iemand zwanger is. Dat ik niet zozeer terugdenk aan mijn eigen zwangerschappen. Haar man draagt hun andere kindje. We lopen gestaag door en moeten een trap af. Haar man zie ik achter me staan met dat jongetje en ik zie haar met een volle kinderwagen met tassen handbagage klungelen bovenaan de trap. Ik denk er niet lang over na en spurt naar boven; wacht ik til dat ding wel naar beneden. Nee dat hoeft niet, zegt ze bijna snauwend. Ik voel me een beetje beledigd en zeg heel kalm : u mag niet tillen hoor. Jawel hoor zegt ze, doe maar rustig, het is maar een baby’tje……………………………

Het is dat ik me altijd goed kan beheersen aan de buitenkant maar binnenin kook ik; TRUT!!! (Sorry maar dat is echt even wat ik denk!) tuurlijk zou ik vijf jaar geleden nooit zo gereageerd hebben, ik had wellicht niet eens aangeboden om die buggy te tillen en als ik het al had gedaan en zij had mijn hulp afgeslaan onder het mom; het is maar een baby’tje. Ja had ik dan gedacht, dat is het inderdaad. Maar nu wordt het persoonlijk, nu vind ik haar een trut omdat ze denkt dat het maar een baby’tje is, omdat ze denkt dat ze nog steeds alles mag doen, beetje vliegen, beetje tillen want hé, het is maar een baby’tje. Eigenlijk had ik willen zeggen; je hebt helemaal gelijk, lekker tillen, het ergste wat je kan overkomen is dat het baby’tje dood gaat.

Ik ben er inmiddels achter dat ik niet zozeer jaloers ben op het zwanger zijn van andere vrouwen maar meer op de naïviteit rondom het zwanger zijn. Net als deze vrouw, er is geen haar op haar hoofd dat eraan denkt dat het mis zou kunnen gaan, dat merk je aan de manier hoe ze op me reageerde. En dat zie ik zo vaak, vrouwen die doorheen een zwangerschap fietsen alsof het meer dan normaal is, er zonder gene maar gewoon vanuit gaan dat het toch wel goed komt; Ah je kunt best wel een wijntje drinken, Ah ik ben zwanger van de derde en de vorige keer ging ook alles goed zonder foliumzuur, Ah stress van het niet roken is veel erger, Ah tuurlijk kan ik alles nog tillen, ik ben zwanger niet gehandicapt. Waar ik me ook aan stoor is als mensen al complete baby uitrustingen kopen op basis van een eerste zwangerschapstest. Of ze verwachten zwanger te zijn op het moment dat ze besluiten dat ze voor een kind willen gaan want ja zo makkelijk gaat dat toch allemaal? De lijst is eindeloos en het gekke is dat het uiteindelijk ook gewoon allemaal goed gaat of lijkt te gaan bij dat soort mensen.

Ben ik dan te voorzichtig of hun te naïef? Hoe meer ik over mijn zwangerschap nadenk, hoe meer ik me ervan bewust ben dat ik altijd heb geweten dat het niet goed zou aflopen. Het begon al bij het onverwachte; je bent zwanger nieuws. Joost en ik werden van onze stoel geblazen, die dokter moest zich vergissen. Ik zie ons nog in de auto terug blij zijn, blij als twee kinderen in een snoepwinkel maar tegelijk hoor ik ons luidop zeggen; oh mijn god, we krijgen een kind, tenminste, als alles goed gaat! Als alles maar goed gaat blijft de meest gebruikte zin in onze zwangerschap. Mijn zwangerschap verliep vlekkeloos dus waar die behoedzaamheid vandaan kwam? Geen idee. Door omstandigheden hadden wij tijdens mijn zwangerschap geen contact met Joost z’n broers, ik vond dat heel kwalijk. Hoe konden ze niet willen zien dat ik zwanger was en niet blij zijn samen met ons? Ook toen heb ik altijd gezegd; het moet maar goed gaan, die kleine moet nog geboren worden! Maar hoezeer ik ook op mijn hoede was, hoe voorzichtig ik ook met haar omging, hoeveel liefde ik heb gevoeld en gegeven toch was ik niet voorbereid op het noodlot. Achteraf had ik het misschien geweten maar eigenlijk dus ook weer niet, gek he? Hoe gedachten je helemaal gek kunnen maken?

Uiteindelijk is naïef zijn en naïef leven best lekker, want gelukkig gaan veel dingen juist veel vaker goed dan fout dus je kunt er maar beter altijd vanuit gaan dat alles goed gaat, dat gevoel vasthouden en genieten. Want eens het noodlot toeslaat is dat fijne gevoel voor altijd weg…

Wat is nu een verjaardag zonder de jarige?

Zondag 14 augustus 2016 was het twee jaar geleden dat Mhairi stil is geboren. Stil geboren…ik vind het ergens wel mooi gezegd maar het is natuurlijk een afschuwelijk gebeuren dat je kind stil ter wereld komt.

Hoe dan ook, 14 augustus is en was haar dag, haar soort van ‘verjaardag’. Ik schrijf er nu pas over, niet omdat ik er dit jaar minder mee bezig was maar omdat ik gewoon de tijd en de kracht niet kon vinden om mijn gevoelens neer te pennen. Maar vandaag is het weer zondag en inmiddels ongeveer 2 maanden terug van de dag dat het 2 jaar geleden was dus een mooi moment om de blog te plaatsen. Vorig jaar op DE dag, was het anders, was het mooi. Ik was bewust een week vrij zodat ik iedere dag van de week van haar overlijden opnieuw kon beleven. Niet om heel dramatisch mezelf te kwellen maar om mezelf de tijd te gunnen om alle gevoelens toe te laten en om vooral weer dicht bij haar te zijn. Daarnaast was ik ook zwanger van Aiden en zijn we op 14 augustus gaan uitwaaien aan zee. Haar eerste jaar herdenken, ik kijk er met veel liefde op terug. Dit jaar was het zo anders.Er loopt een klein hummeltje van bijna 1 die de hele dag onze aandacht wil en ik was net begonnen met een nieuwe baan en tot 3 keer toe is me gevraagd of ik die dag kon werken. Met lood in mijn schoenen heb ik verteld dat die dag echt niet kon tenzij…(als het niet anders kon, had ik gewoon gewerkt). Iedereen was vol begrip, dat was heel fijn en uiteraard was er niemand die vond dat ik moest werken. Maar alle dagen om DE dag heen moest er wel  gewoon gewerkt worden.

Toen was het opeens zomaar zondag, vrienden en familie waren haar niet vergeten, er kwamen kaartjes en berichtjes. Tijdens Aiden zijn ochendslaapje, bak ik een taart en versier ik die mooi, ik ben best wel trots. Ik heb een veel te grote 2 ballon gekocht voor haar grafje en hang thuis nog een slinger op. We gaan langs het grafje en stiekem had ik gehoopt daar bloemen of knuffeltjes aan te treffen. Ik neem niemand kwalijk dat het niet zo is want ik weet dat mensen aan haar denken en haar niet vergeten maar ik gun haar zoveel meer dan dat, ik gun haar taart, bezoekjes, kusjes en knuffels, ik gun haar cadeautjes, verjaardagskaarsjes uitblazen, Aiden die aan haar haartjes trekt en ga zo maar door.

Als Aiden eenmaal op bed ligt, eten we haar taartje op. Ik weet niet hoe het volgend jaar gaat en ik weet ook niet zo goed hoe je het beste zo een dag doorkomt. Vorig jaar leek het nog zo dichtbij maar met de dag voel je hoe je verder weg wordt gedreven van het liefste wat je bij je had gehad. De wonde voelt nog zo vers maar toch lijkt soms alsof alles is geheeld. Alles lijkt maar zo, alles is maar schijn en dat is nu precies wat er niet klopte afgelopen 14 augustus; het was een rare dag, hoewel het leek alsof veel klopte ontbrak juist alles; er waren kaartjes, slingers, ballonnen, taart en veel liefde maar vooral het gevoel van gemis overheerste de volledige dag want wat is nu een verjaardag zonder de jarige?

Waar ligt jou verdriet?

Ik merk steeds meer dat het geen toegevoegde waarde heeft om ‘nieuwe’ mensen te vertellen over Mhairi; niet voor mezelf (ik vond het namelijk fijn om iedereen te laten weten dat ik haar ook heb/had zodat het lijkt alsof ze er toch is) en niet voor de ander; of mensen zijn geschokt, weten niet zo goed wat zeggen of gaan hun “situaties” vergelijken met mijn verhaal. En vooral dat laatste zit me dwars. Ik las laatst een stuk dat mensen de neiging hebben om verdriet te categoriseren in erg, erger, ergst. Zoals wat erg… maarrrr het kan altijd erger…of mensen gaan je verdriet gaan vergelijken met zichzelf, met hun eigen verdriet. Zo vertelde ik laatst weer totaal uit het niets mijn verhaal over Mhairi aan iemand. Een paar minuten later komt ze bij me terug om te zeggen dat zij OOK een miskraam heeft gehad bij 6 weken. Ik kijk haar aan en ze loopt weer bij me weg. Ik vraag me af waarom ze dit zegt maar het is al te laat om het te vragen. Het voelt alsof ze mijn verlies vergelijkt met haar “verlies”. Ik wil geen pijnlijke discussie tot stand brengen over het verdriet van een miskraam maar echter heb ik ook deels (ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap) die ervaring dus mag ik best vanuit dat oogpunt een mening hebben. Ik heb me weleens afgevraagd hoe dat zou zijn gelopen als dat goed zou zijn gegaan maar meer kan ik er ook niet van maken. En ik begrijp ook wel dat een miskraam een enorme impact na kan laten maar zij deed het echt overkomen alsof we precies hetzelfde hadden meegemaakt. Eigenlijk had ik dit willen vragen en zeggen;
-oh dus we zijn allebei een kind verloren? Mag ik weten wat het geslacht was? Wat was zijn of haar naam? Wat waren de kleuren in de kinderkamer? Had je de box al in de woonkamer? Hoe is jou bevalling verlopen? Kregen jullie hulp om de begrafenis te regelen? Heb je je kind begraven of gecremeerd? Hebben jullie een mooie steen? Ga je ook zo vaak langs het grafje? Speelt je andere kind bij het graf en maak je daar dan foto’s van? Hoop je soms vurig dat je alles hebt gedroomd en dat er een moment komt dat je uit deze nachtmerrie wakker wordt? Huil je jezelf wel eens in slaap? Zou je weleens het liefst in bed kruipen en nooit meer wakker worden? Ademt je hele huis het kind wat er niet is? Stokt je adem wel eens als je alleen nog maar denkt aan het moment dat je het leveloze lichaam van je kind in je armen voelde? Merk je dat het gemis en verdriet je soms gek maakt? Merk je dat je niet meer bent wie je was voor je je kind verloor?,….De lijst is eindeloos en ik kan zo nog even doorgaan. Ik kan me niet voorstellen dat zij dit gesprek met mij kan aangaan? Ik ging erover nadenken en probeerde het in een ander perspectief te zien en waarom het niet ok was om haar verlies met mijn Mhairi te vergelijken. 10 jaar geleden had ik meerdere ‘verkeerde’ uitstrijkjes oftewel pab 3, dit is het beginstadium van baarmoederhalskanker. Uiteindelijk met een vrij kleine ingreep en wat controles was er niks meer aan de hand. Maar het was even schrikken en vervelend want je hoort toch het woord kanker. Maar er is nu ‘niks’ meer aan de hand. Maar ik dacht; de manier waarop zij vergelijkt zou hetzelfde zijn als ik die bij iemand langsga die zware chemokuren achter de rug heeft en niet weet of men de ochtend gaat halen en dan nog even zeg; ja ik heb ook kanker gehad.

Kortom het is totaal zinloos. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik de impact van een miskraam niet wil bagatelliseren, alleen op dat moment met haar kwam het zo verkeerd binnen. Dus laten we elkaars verdriet respecteren, luisteren en niet proberen te vergelijken.

Oef, het is een jongen

Wat is dat vervelende gevoel toch? Die knoop in je maag als iemand je vertelt dat ze zwanger zijn? Het heimwee gevoel bij het zien dat iemand zwanger is en de opluchting als blijkt dat het geslacht niet hetzelfde is als dat van je eigen overleden kindje.

Wat het is en wat je voelt herkennen alleen lotgenoten. Het ‘gevoel’, het is echt zo moeilijk te omschrijven en uit te leggen zonder dat het lijkt alsof je een jaloerse trut bent die niemand nog het licht in de ogen gunt. Het overviel en overvalt mij nog vaak en je kind verliezen dat gun je gewoon niemand maar toch ook vooral jezelf niet, zo is het gewoon. Ik moet toegeven dat het gevoel beter is geworden na de komst van Aiden. Ik heb nu ook een kleintje in handen dus ik hoef niet machteloos aan de zijlijn staan toe te kijken met lege handen. Toch ligt net als het verdriet ook dat vervelende gevoel altijd op de loer en dat heb ik geweten. Mijn schoonzus was 24 juli uitgerekend en ze wilden niet weten wat het zou worden. Ik hoopte vurig op een jongen omdat het idee gewoon al te veel pijn doet om van zo dichtbij een meisje te zien opgroeien. Veel vriendinnen van mij zijn na Mhairi bevallen van een meisje en dat gevoel ebt gelukkig ook wel weer weg maar deze keer voelde het anders. Mhairi was het eerste kleinkind voor Joost zijn ouders en ook het eerste nichtje voor zijn broers. Met de komst van Aiden is haar meisjesgloed intact gebleven, haar foto met haar roze haarbandje staat als een huis. Zij blijft nog steeds het enige meisjes kleinkind. Dat er misschien nog een meisje zou komen vond ik niet fijn. Ik wil niet dat mijn schoonmoeder straks roze rokjes koopt en vlechtjes maakt. Het is niet dat ik haar die leuke dingen niet gun, maar waarom wil ik dat dan niet? Omdat mijn gevoel schreeuwt dat ze dat twee jaar geleden bij Mhairi had moeten doen, omdat mijn dochter er gewoon eerst had moeten zijn, omdat het niet klopt dat het niet zo is. Mijn schoonzus gaat over de uitgerekende datum, opeens besef ik dat ze misschien wel in augustus gaat bevallen. Ook dat nog….Uitgerekend de maand augustus, Mhairi haar maand. Gelukkig zijn mannen daar altijd wat makkelijker in; Kelly wat wil je nou?; Het mag geen meisje zijn, geen M in de naam hebben en niet in augustus worden geboren; zegt Joost. Stampvoetend (als een kleuter die haar zin niet krijgt) loop ik naar boven) om daar vervolgens een potje te janken…Wat wil ik nou? ik weet het zelf niet eens, het enige wat ik weet is dat ik mijn dochter bij me wil, ik wil Mhairi!!!!!!!!!!

Gisteren ben ik tante geworden van een neefje (oef, het is een jongen) en ik ben ontzettend blij. Wat ik vooral wil meegeven aan lotgenoten; het is niet erg, wat je voelt is normaal en hoort bij het proces waar je inzit. Een lotgenoot mama zei vorige week tegen mij toen ik haar vertelde over mijn ‘gevoel’ en mezelf een harteloze, jaloerse trut noemde; Jij bent helemaal geen jaloerse trut maar een liefdevolle moeder die haar dochter mist.